İçimizin Ahvali

Islık çalan evrenin kehanetine yenik düştük madem ve mahrem acılarımızı da soyutladık neşeden hadi iz sürelim şiirlerle el ele verdiğimiz yorgunluğun tarhına da not düşelim henüz vakti öldürmediğimiz ve gücümüz yettiğince de sevelim.

Islak damlaların ritminde gri bir bulut ısmarlayalım göğün bekçisine ve ıslak ve kaygan gölgelerde metaforlar biriktirelim yerli yersiz.

İri gözlerinde kâhinin; suretlerin soluk bulutlara denk düştüğü içimizin ahvaline de selamlarımızı sunalım.

Bir gölgemizi sevdik ve sahiplendik.

Bir yüreği kutsadık bir de acıyı.

Ölsek de dert değil hani.

Sunumu leyli bir rüzgâr, bakışı eseften uzak…

Hadi rahmine düşsün

Aşkın çığlığından esirgediğimiz bir buseyi

Son sürat çizelim kara kalemle

Gökyüzünün masumiyetine.

Andıkça aşkı.

Ar bildikçe dünü ve günü.

Sonu gelmez hikâyenin de başmisafiri

Kekremsi acıların

Lanetine uyarlı bir

Düş öbeğinde

Geciken aşk ve Tanrı.

Teyit edelim yeniden

Gerekirse tehir edelim

Olmadı lav edelim zulmü

Yeter ki bilelim

Ve bilediğimiz ömre de şerh düşelim:

Dünü mahmuzlayan acılardan

Aşka gem vuran hüsrandan uzak

Bir de göğün bitiminde

Aşkın kursağında kalan özleme biat

Son verip düşlere

Ser verip yıllara

Sırlarla döşeli yolun

Can pazarında

Bir bukle nazarında

Güneşin eriyen gölgesi

İnsancıl umutlardan

Arda kalan

Sevginin merkezi

Kim ise.

Verdiğimizden de çoğunu talep edelim

Gün dönmeden

Yüz sürmeden kötüye

Basireti bağlanmış hangi mutluluk

Olduğu da dert değil hani:

Huzuru nakşeden ömrü

Devşirmeden

Bir an evvel gidelim

Düşler ülkesinden.