İmece Usulü Olmalı Acılar...

Zaman yalıyor sırları

Sırlı kapıları geceye açılan

O nahoş hengâmenin…

İmece usulü olmalı oysa acılar

Nasiplenip döngüden

Sırıtan kadere aldırmadan

Sür-git hayaller

Kimi kap-kaç

Kimi sonu gelmek bilmeyen vakur yalanlar.

Gecenin uzamında hoyrat kıvılcımı

Gönül yangınında saklı olsa da

Yerin göğün telaşı.

Halden anlayan kim ise nakşeden

Issızlığı

Duvara çivileyen bir tablo maharetinde

Hayat okulu, deyip de kaçkın

Hayallerin tınısına aldırmadan.

Hayli geçkin şarkılar nem’e tabi;

Gönlü yorgun deyişler ve dervişler ise

Asılı kaldığımızın bileşkesi

İpi ile kimin iniyorsak kuyuya.

Bir isyandan özür borçlusun

Kimi zaman

Hatta yanlı bir gölgede

Ruhunla olmuşsan talan

Zehir zemberek kuytularda

Yaftalanan benlik

Üç kuruşa değişirken eskiyi

Nasılsa mazinin tasası

Derdin kelamı hangi satırsa…

Gök delinmeden

Yüreği sermeli

Aşkın istikametinde

Kör ve bağnaz sancılar

İçin alameti olsa keşke

Keyfe keder.

Hanidir yoksunuz da vefadan

Zamanla kul olmuşuz birbirimize

Azın çoğu

Belki yüreğin tekeri dönerken

İçin için

Havsalanda tutuklu mu yoksa

Bunca zaman içinde saklı tuttukların?

Kininden, kirinden uzak ömrün

Kalıbını bastığın

Kim bilir hangi satır arası?

Şimdini unutmadan

Göğe erdiğin dileklerinle

Yalan dolan küskünlerin

Zıt tebessümlerinde

Olmalı mı yarı alaycı bir kâbus ertesi?

Tütenden değil

Kin tutandan kork

Sevgiye biat yüreği kazan

Sevdiklerinle hoş tuttuğun değil mi

Ömrün mizacı?

Top tüfek neye yarar

Hele ki vicdandan yoksunsa kulun hicvi.

Zaman da tutmaz yasını

Paslı yürekten akan değil

Dilin sure tadında her bir kelamı.