Soytarı Köle

Ölü öfkesini sonlandırıyor evren

İhlal edilesi aşkların da son perdesi.

Maruzatın biri bin para;

Şekli uyduruk yüreği kozalak

Aşkların isyanı yine şehla dokunuşlarında ömrün

Suruna yenik düşen kıblesinde

Son durak.

Mimledikçe eksen

Miadı dolan satırlardan alacaklı her şair:

Güftesi olmayan şarkılarda meze aslında

Dilin dilimlendiği

Suretlerin yaftalandığı

Aşkın kölesi kadından yana da dertli evren

Müdahale ettikçe,

Her öyküyü

Çalan yazardan sorumlu tutulan insanoğlu.

Şimdi beyhude bir şiir olmak vardı:

Kulu kölesi imgelerin

Derlediği onca mizansende

Belki de bir arpa boyu yol alamamanın öfkesi.

Deli şair, deli yürek

Hani nerede kabir azabından yana derdin?

Öyle ya, sen değil misin

Ölümü biçimlendiren bir hale?

Sen değil misin aşkı sonlandıran

Soytarı bir köle?

Muaf tutulduğun şu hayatta

Basireti bağlanmış mutluluğun da tek sahibi:

Öyle ki, serildiğin sevgi ekseninde

Sevgiden yana derdin tasan:

Sevilmeyi talep etmesen bile

Sevmek senin tek maruzatın.

Şiir başına kaç akçe verir ki evren?

Yandıkça kendi ateşinde

Rahminde şiirlerin

Koyu kocaman bir gölge.

Ha doğdu ha doğacak umut;

Hadi, sondan saymaya başla

Doğmasını tehir ettiğin neşenin

Gazabına uğrayan künyende

Adından bile rahatsız bunca yerli yersiz simge.

Sen ki;

Tek mizanseni yine yüreğin

Hatta kayıp eşkâlinde şairin

Dolup da kabından taşan

Bunca hissiyatı varsın baltalasın

Nice münafık gölge:

Sevdikçe yaşadığın tek gerçek

Ve yaşadıkça yazdığının da müjdecisi

Koyultu yüklü gece.