On İki Ayın Bile Adı Eylül

Ömrümü azat edecek bir şiir dillendiriyorum…

Öncesi muğlâk resmin!

Elimde bir dosya

Pejmürde resimler…

Her biri ısrarcı.

Misal:

Kimin nesi bu kadın?

Ya da şu adam eli başımda:

Serkeş varlığın hicvinde

Kim söyle,

En metruk bilmece?

Kazan kaldırıyorum ey yalan imge:

Alacağım öfkemi senden:

Ben şiir sen kepçe

Adımla uzak

Yalansız günümle en yeknesak varlığım:

Günün örtüsü delik deşik

İçimdeki ruhun coşkusu

Çoktan söndü.

Kalbimin mührü de kayıp

En ayıp şiir olmalıydım oysa:

Açamadığım kapı,

Giremediğim yürek

Olmamalıydı da

Olur olmadık yerde

Gülmenin ne mi âlemi vardı?

Şiirler küçülsün de girsin cebime:

Surelerin gölgesinde yâd edeyim:

Şiirce bir kayıp

Elem yüklü o sallanan kayık

Hani içinde olmadığım

Ve dibi delik,

Su ile dolan

Yüreğimde salınan

Şiir benzeri bir lahit:

Kibrim değil yenik düştüğüm

Sarf etmeyi unuttuğum sözcükler:

Ölüm gibi; aşk gibi

Yansız ve savruk nameler

İçimdeki kırık düğme nasılsa takılı

Etmeyi unuttuğum bir küfre

Kalıbımı basarım ki;

Kafamın yarısı yolda kaldı

Şiir diye, diye içimdeki kuytuyu deşip…

Ahkâmların yarasına tuz basan

Kayıp hükümlerden

Düşen payıma hep sessiz bir özür

Varlık değil vebali ömrün;

Selam değil dönmeyen

Sevgiyi bile bahane eden

Yüzüme bakmamak adına

Arkamı deşen bir çentik.

Aslında benlik bir rota:

Dününe âşık

Yarını şimdiden kayıp

Hatırşinas bir hecede

Bağdaşık ömrü sürüklerken

Peşim sıra

Galip gelmediğim

En bariz kayıt

Ömrümü yiye yiye bitiremediğim…

Sonum değil de hani

Soytarı ömrün lav ettiği

O artı parantezde

Tutuklu kaldığım

Sarı benizli bir resim

Kim bilir her birinin mezarı nerede?

Gömdüğüm tohumlar bile rest çekmişken;

Hayat değil ibaresi

Son sözünü söylemişken

Kaybolduğuma tek tanık

Mademki Yaradan;

Sonumu yakın kılsın yeter ki;

Azat olduğum hangi şiirse

Yazmakla mükellef

Bir meczup

İçindeki hazan aralıksız şerh düşmüşken

Koca seneye peşi sıra

On iki ayın bile adı

Sadece Eylül kadar sönük sarı bir ışık.