Göğün Kalbini Kıramam

Göğün kalbini kıramam ve içinde saklı ritmini de.

Menevişlenen kanatlara resimler çizerim kendimce

G/örmeyi arzu ettiğim teninde

Ebabil kuşlarına dokunmayı tehir ettiğim o her saniye.

İçimi yıkamam dışımın mermerlerinde hep gözyaşı

Aşkı ıskalayan ufkun hizasında

Takılı kalsa da ruhum

Miadı dolan acımı yeni yeni sağalttım.

Öncemi devşirip göğün yedek titriyle

Kendimi soyutladım biteviye

Kayıp giden umutların balyalarca

Gönle sunduğu o hediyeyi

Kucakladım içimin titrek feriyle.

Yaşlarımı tutsam ne fayda?

Ya da tutanaklara geçse hüznüm

Ne ara öldüğümü kim bilecek?

İçin için yanan göğü kim söndürecek

İçimdeki nefes kendime yetmezken

Hangi silueti yok sayacak Tanrı?

Cılkı çıkan düzende

Sevgiyi mubah görmeyen hangi fasılayı sorgulayacak?

Anıp da aşkı ar bildiği yüreği

Kime emanet edeceğim O’ndan başka?

Sonlardan kaçmak belki de havsalaya sığmayan…

Son başlığına uygun bir ayrıntı

Bellek kadar ısrarcı bir tutanakla

Kazıdım ben her ismi ve her kayıp nefsi

İçimde sonlanmayan bir mekanizma ile.

Evrilen zamandı ve epriyen mekânda

Kala kaldım bir başıma, demekten men etti beni Yaratan.

Sonramla iştigal heybemde katlı sevincim

Azıcık ıslanmış ütülü mendilim.

Kim bilir hangi asırdan miras?

Yaşların sorumlusu elbet içimdeki niyaz.

Derme çatma hüzne inşa ettiğim

Sözüm ona mutluluk

Haris ruhların asla kefil olmadığı

Bir zaman aralığı

Gülüp ağladığım

İki dudak arası saklı olsa keşke sırlarım.

Tetikli bir mizaç

Az sonra verilecek fermanı döngünün

Göz göre göre giderken ölüme

Ç/atık bir serenat bağdaş kurulası ufkun

Tarihçesinde illa ki kaybolan o neşriyat.

Bir temenni dillenirken bir de son varsa eğer

Mimlenirken.

Dilimlenen ömürde yüzen kâğıt kayaklar

Su almadan solmasa keşke içimizdeki nizam.