Düş Kırıntıları

Düş kırıntılarını ektim toprağa

gönül yapraklarımı savurdum tezat rüzgârlarda

cahilce sevdim seni her mevsim

cesurca saltanatını kalbimde sürdürdüm

tek vazgeçilmezimdin yalvardığım

sevdam diye diye

seninle doğdum seninle öldüm

bu idi tek patavatsızlığım

seninle yeşerdi gönül bahçem

seninle dizelere sığmaz sırlarım

sürüklendim poyraz yellerinde

kopan o fırtınaydın yüreğimde

gözlerine mühürlü mevsimde

yazdı sevdim dercesine kalemim

sensizliğe esir düştü tüm benliğim

gözlerine kul köle oldum sefil ayazlarda

ne olurdu bir tebessüm etseydin umutsuzluğuma

mürekkep olsaydın boş sayfaların beyazına

tütün kokusunda esen güz oldun

gecelerin buğusunda yüreğim talan

şimdi mehtabın şavkında tuttuğum binlerce dileksin

nefes de titreşen nice şarkıyım

şiir hecesinde ağlayan viraneyim

güz gecesinde solan hayallerim

nice bedeller ödedim Azrail'e

bakmak için deniz mavisi gözlerine

ne demeli şimdi benden göçlerine

hüzüne serildiğim mevsim

güz tablosuna düşen iklim

anıp adını yanan meşaleyim

adını türkü bilip de suskunum

artık aşka minnet eden gölgem

harabe yığın mahzun yüreğim

anılar mezarıma güller ektiğim

ruhumla savrulduğum kalemde

çırpınan kelimelerin ölümünde

yüz çevirdiğim, sen artık,

yaşayan meftunsun şiirlerimde…