Doğum Lekesi

Ve insan,

Hiçliğin ummanında

Halatı çözülmüş sandal misali

Sivri dilli nasihatlerle kanatırken  zamanı

Kolu  kırılır yeni , sözü kırılır ah'ı içinde kalır

Çapraz duyguların ertesinde

Şimdi’ye biat eder saklı her nefesi

Sancılı tohumların ar  damarını çatlatır

Güneş yüzü görmemiş bulanık bin bir hevesi

Budur renksizliğin ablukası

Peçesi kalkınca içindeki tüm açık mezarların

 Başlar  yüzleşmesi, sorgu ve dahası

Gecenin terini iştahla emerken  Ay

Fısıltıların namlusunda yalama olur cümleleri

Suskunluğun şivesi kıvamını bulunca

Bengisu’yu içer  üçleri  ve yedileri

Ansızın ağıdını keser yağmur

Düşlerin kemiğinde yer tutar avuç avuç sızılar

Parantez içi aykırılıklar yakar ışıklarını

Ve geceye  şiir aşılar yazılar

 .  .  .

.

.

.

..