Gel Bul Beni

Mazlum bir iklimin saf tuttuğu meali hüzün kokan…

Sarmalında gizemin tehir ettiğim puslu duman

Göz gözü görmezken

Kalp gözüme sığındığım

O devasa matem ve mekân

İri puntolarla sevdiğimden de fazlasına haiz

Hazzında hüznün

Kelamın yırtık mintanında salınan

Bir kuşak gibi

Göğün tüm renklerini

Belime sardığım

Gönlün ukdesi

Yalnızlığın umresi

Ve sefasını süremediğim hayatın

İzinde

Bilinmezin seyrinde

Bir kurşun asker gibi

Saf tuttuğum

Kurşun ağırlığında hicazın

Rengi müstesna

Bir yangın kucağında

Kordan bedenim

Közden servetim

Ruhuma bandığım kadar sözcüklerin

Kamaştırdığı gözlerimde saklısın

Dile gelmese de

Kalemin hüküm verdiği gün ve gece

Soluklandığım her şiir nasıl ki benden bir parça

Aymazlığında

Sancılı bir düşün ertesi

Sanrılı bir hevesin

Kesilmişken de sözcüklerin nefesi

Tabi olduğum kaderin meftun yıldızı

Yanan ateşin her kıvılcımı

Çiçek vasfıma ihanet edip de kaydığım

Semanın en ıssız yıldızı

Yılmadan sevdiğim

Yalansız iken tüm gizemim

Yâdım ve dünüm ve sen

Ve tek tesellim

Nasıl ki bir b/ölü aşka

Tekabül eder benim gibi

Yarım kalmış bir hikâyeye

B/ölündüğüm kadar ortamdan

Hecelerin israfı mademki

Bu sönmeyen yangın

Al o halde

Bende kalan tek heceyi

En muteber o münferit hece

Aşkın kamaştırdığı kadar varlığımı

Bin bir edayla salındığım kâinatın izinde

Mümkünse gel bul beni

Ve vur son engeli

Taşkınlara mahal veren bir şiirden

Çok fazlasıdır yazıp vakıf olduğum

Müptelası sihirli bir d/okunuş mademki

Ses etmediğim asla da ses etmeyeceğim…