Ölümü Gör Ey Sevgili Kader...

Köftehor ömür:

Ey, kıblem…

Ey, meylettiğim rahlem.

Mehtabın koruyucu gücü

Yıldız iken lakabım

Saf tuttuğum Samanyolu

Ah, Mihriban’ım ah:

Seferi tanıklığında rüzgârın

Kara değilken bahtım

Tahtım da sağlam kalem de kalemim de

Rengi tutmazken ruhumla

Rakımı umut olan o tekdüze olmayan oyunla.

Oylum

Onandığım

Oy kullanamadığım

Kaderin seçimi

Kederin bedeli

Ellerimden kayıp giden ömrün

Söyleyin, var mıdır ederi?

Elem yüklü çatım

Çöktü çökeli

Ahkâm kesenlerin endamında yittiğim

Seferi tabelam

Seyyah yüreğimle

Meczup duygularımın atarı

Ölüme öykünsem bile

Sınandığım can pazarı

Sindiğim dünyanın tufanı

Sindiremediğim zalimin oyunu

Zulmün bedeli

Kefil olduğum duyguların meali.

Öyküm mü yoksa?

Bir başıma öykünüp öldürdüğüm nefsimle

Dem tutan çayın her yudumunda

Köpüren kahvenin telvesinde

Yaptığım yolculuk kaderin tarifesinde

Zılgıt yiyen düşlerim.

Zangır zangır titreyen bedenim

Bir kor acı ki

Hüznün müdavimi

Issızlığın solgun yüzü

Yitik sesi

Yatıya kalan ebabil kuşları

Hasat öncesi bir ekim

Hazan sonrası duygulara mal ettiğim

Umudun isli tarifesi

Acının külliyesi

Açamadığım o kara kutu ki

Söylenecek son söz de söylenmedi mademki

Matemin mabedi

Meltemin zevcesi

Bir kor heceden ibaret iken yaşamak

Külünden doğacak mıdır yoksa yâdı

Yağan rahmetin her zerresi

Zengin bir yürek esintisi

Ölümü gör ki:

Ey, sevgili kader

Öykündüğüm ne ki:

Ölüm öncesi

Son bir kere rötuşladığım

Önsezimle tokalaştığım

Ötemin berimin itibarı

Öykümden de yok iken ötesi