Uçurtma Ve Şair

uzun yolculuğa çıkarım bir gün 

ve dönüşü olmayan bir yolculuk 

sensizlikten sonsuzluğa dek süren

evet bir gün hepimiz öleceğiz

ama ilk ve son olacak

ben binlerce kez öldüm dirildim

söyle güzel kadın haberin var mı

artık seni sevmek bana sürgün

ve bir gün bir gün….

kaç kez senden

kanatlanıp göçtüm 

konacak yer bulamadım

senden uzaklara kaçtım

kaçacak yer bulamadım 

süzüldüm yelkenli gibi maviliklere 

bulamadım ip bağlayacak iskele 

acı sigaramın dumanı örtü oldu aşkıma

sudaki yosuna dönüştüm seni hatırladıkça

inançsızlıkta sana nebi inancıyla inandım 

kapattım gözkapaklarımı başka yanılsamalara 

söyle bu şair için kalbinde zerre yer yok muydu

gururdan ne eksilirdi  ne kaybederdin ne olurdu

gözyaşı olsam şiirlerimin yıpranmış sayfalarıyla silseydin

kızıl dudakların arasından tek güzel bir söz söyleseydin

bilir misin iyi kalplidir serçeler

ve şairler

en kısa ayrıklarda bile kalpleri çatlar

nilüfere karıştı karanfilin kokusu

elimden uçtun gittin yapraklar gibi

hırçın rüzgara dayanamayan

bir çocuğun elindeki uçurtma gibi  

uzaklardan sevdim 

hani üst sokaktaki  

yaşlı dayı vardı ya

her gün  aynı saate yollarda beklerdi 

karşılamak için bir gün dönerse sevdiği kadını

kimseyi dinlemez 

ben hep söylerdim dayı ölenle ölünmez 

dinlemezdi susardı

sigarasından bir fırt çekerdi derin derin

içim giderdi içim sızlardı 

ama nafile dinlemezdi….

be kadın bende seni salıyorum 

kalbimden rüzgara

ve gidiyorum senden uzaklara