Gül Goncası

Bal rengine çalan dudaklarıyla  

Zelzeleye gebe gözleriyle  

Alev çemberi dudaklarıyla  

Ve narin tepeli teniyle  

Derin derin bakınca  

Şair erir mum gibi ışığında  

Dünya yıkılsa da sabaha kalmadan  

Soğuk bir hava seçilir takvimde  

Bütün coşkuyla gidilir yanına  

Üşüyen bedene ateş tutuşturmaya  

Şair izlerken utangaç gözlerle  

Duvara yaslanmış karşılar sütun  

Bacaklarıyla ve nadide kıvrımlarla  

Gözlerinin aynasına bakınca  

Alevlenir yanan meşale  

Sarı saçları eşsiz örtü karanlığa  

Saf elleri tene dokunan ipek  

Dudakları gül bahçesi bedende  

Kokusu terleyen misk-i amber damlaları 

Elbette ey nazlı gül goncası,  

Bu gece bu deli mecnun şair  

Seninle nur ateşiyle cehennemi  

Yaşamak ister memnuniyetle,…