Sensizliğin Bir Vaktinde

deli bir gecede  

mehtapla sessizce  

dağılır yüreğim  

sensizliğin bir vaktinde  

saat vurur özlem  

ve sen  

dersin ki  

hiç çekinmeden  

umursamadan çek git  

yık otağını ellerinle  

yağmala yüreğini  

ateşe ver hasretini  

hiç düşünmezsin ki  

nasıl unuturum gözlerini  

yokluğunda kalbim zere zere  

usul usul külle dönüşürken  

neden durmadan rüzgarınla  

körüklersin ayrılığın ateşini  

uğruna  

eski sevdaları  

bile unuttuysam  

nedir bu  

baş edilemez nefretin  

peki çaresizlikle bırak beni  

özlemi gidişlere gömüyorum  

maziye küllerini savuruyorum  

bu son susuşumdur ey sevgili  

güneşin ilk ışığında  

yüreğimde kabirini  

özlem ve hasretle örtüyorum  

bülbüller şarkılar söylerken  

sessiz bir elvedayla çekip gidiyorum…