Begonya

sen ağlama güzel kadın  

dudakların ıslanıyor  

ağlama kirpiklerin yanıyor  

ipekten saçın dağlıyor,...  

bir bilsen güzel kadın  

paslandı acılarım  

ağlıyor ruhum şafağa çıkan dualarla  

yeminini unutmuş bir güzel uğruna  

hani mehtapla açan nilüfer çiçeğimsin ya  

seni ansızın özlüyorum  

özlüyorum miski amber kokan ılık nefesini  

yüreğim düştü dibi görünmez uçurumlara  

ızdırabın kamçısıyla kamçıladın umutlarımı  

yağmaladın kırlarda yeşeren hayallerimi  

sensizlikte saatlerim yıllarca öne alınmış  

tüm mevsimlerim bürünür sonsuz kışlara  

eğer sen yoksan hiçbir göze geçit vermiyorum  

kalbim parçalandı, kırdım duvarda asılı resimlerini  

çarmıha gerilmiş ellerimle resimlerini bulutlara çizdim  

çelimsiz halime martılar hoyratça alay ederken  

kaç bin kez heceledim adını  

yazdım hece hece şiirleri  

ben aynı deli divane Mecnun  

begonyalar açarken gülümsemelerinde  

bahar bahçeleri yeşerirken narin kaşlarında  

sensizlikle ve sessizlikle yaz ruhum yaz  

kalbini kuşatmasından korkma, şikayet etme  

bahtsızlıkla gözlerinde eriyip mağlup olma  

yaz ki ruhum, hüzne bulanmışlıktan kurtul  

yaz ki sirtaki tabakları gibi kırılmasın yüreğin  

bulutlar üstünde uçan turnalar gibi ondan  

uzaklara göçmelsin  

ve unutmalısın  

elbet bir gün bu yüreğindeki fırtına diner,…