BALIKESİR'DE BİR KADIN 30
15 Mart 2025
Akşamüstü saat 17.30 civarı, minibüs durağında sırada bekliyorum. O bekleyiş sırasında, bir an önce eve kapağı atmalıyım derken, tuvalete yetişip yetişememe ihtimali aklımın bir köşesinde fır fır dönüyor. Allah'tan, değnekçiyle olan tanışıklığımız işe yarıyor. Şoför, yanına oturmam için kapıyı açıyor. Sıkışıklığın verdiği tedirginlikle ve yüzümde bir o kadar zarif bir gülümsemeyle koltuğa rahatça yerleşiyorum.
Oturur oturmaz da dikiz aynasına takılıyor bakışlarım: Çok güzelsin yazıyor. Aklımdan birkaç düşünce, takla ata ata neşeyle geçiyor.
Bugün TTM’de bulunan On On’daydım. Arkadaş sohbeti pek iyi geldi. Oradan buradan derken zamanın nasıl geçtiğini anlamadık doğrusu. Zaman deyince... Meğerse yıllar nasıl da hızlı geçiyormuş Balıkesir’de. Yaş aldıkça, olimpiyat meşalesini yaktığımı ve bir tür maratona katıldığımı anlamam tabii ki çok sürmedi.
Zihnim eski günlere yuvarlanıp gitti… Ankara ve Nağme-i Meşk korosunda yer aldığım yıllar… Senede en az bir kere Ankara’ya uğrayan yoğun kar yağışı, son konser çalışmamıza denk gelmişti. Eve dönüş yolunda, Demirtepe’den Kızılay’a yürümüştük arkadaşlarımla. Sonra vedalaşıp 408 numaralı otobüse binmiştim. Ama ne mümkün araçların bu karda ilerlemesi… Bütün yolcular gibi inmek zorunda kaldım.
Kuğulu Park’tan sonra tabana kuvvet yürümek düştü şansıma. Hiç gocunmadım bu yürüyüşten, tam tersine mutluydum. Işıklarda Uyusun, Erkin Koray’ın Çöpçü şarkısıyla başladım, sonra konserin üç bölümden oluşan tüm eserlerini, Çankaya’daki lojmanlara ulaşana kadar tekrar ettim.
Her bölümde farklı kıyafetlerle çıkıyorduk sahneye. Birinci bölümde, Osmanlı sarayında bulunan cariyeler gibi giyinip fasıl eserleri okuyorduk. İkinci bölümde, halk müziği ve ona uygun kostümlerle sahnede yerimizi alıyorduk. Hatta o kadar özenmiştim ki bu bölüm için, Bademli köyündeki ahbaplardan yöresel kıyafetler istemiştim. Siyah lastik ayakkabı bulabilmek için ise açıkçası göbeğim çatlamıştı.
Üçüncü ve son bölüm, güncel şarkılardan oluşuyordu. Modern giysilerle yine sahnede ışıldıyorduk.
Hocamıza atom karınca dediğim olmuştur. Haldun Kamran Ayıkgezmez’i, hep bu benzetmenin uyumuyla hatırlayacağım.
Bu konserde benim için en özel anlardan biri de, aynı sahnede kızımın farklı bir bölümde tiyatro oyunuyla yer almasıydı.
Şoförün, “Devlet Hastanesi’nde inecek var mı?” demesiyle, paldır küldür an'a dönüyorum. Ha kaçırdım, ha kaçıracağım... “Uygun bir yerde inecek var!”
H. Çiğdem Deniz
(
Balıkesirde Bir Kadın 30 başlıklı yazı
çitlembik tarafından
16.03.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
