Küçük bir kasabada, rüzgarýn en çok estiði bir tepede uçurtma uçurmak bir gelenekti. Her bahar, çocuklarýn yüzleri renkli kâðýtlarla aydýnlanýrdý. Ahmet, her sene olduðu gibi bu bahar da uçurtmasýný hazýrlýyordu. Babasý, odanýn bir köþesinde özenle çýtalarý keserken ona sürekli bir tavsiyede bulunurdu: "Uçurtmanýn dengesi kalbin dengesi gibidir, bozulursa göðe yükselemezsin."

Ahmet, sabýrla renkli kaðýtlarý yapýþtýrýr, her bir rengi hayalleriyle harmanlardý. O uçurtmasýný gökyüzüne salarken, sanki ruhu da uçurtmayla birlikte özgürleþiyordu. Fakat bir gün, güçlü bir rüzgar ipi kopardý ve uçurtma gözden kayboldu. 

Hayal kýrýklýðýna uðrayan Ahmet'e, babasý nazikçe omzunu sývazlayarak "Uçurtmalar kaybolur ama hatýralar içimizde yaþamaya devam eder," dedi. Bu sözler, Ahmet'in kalbinde derin bir iz býraktý.

Yýllar sonra, Ahmet ayný tepeye bu kez kendi çocuðu Deniz'le çýktý. Beraber uçurtma yapýyorlar ve kahkahalarla dolu anýlarý yeniden canlandýrýyorlardý. Deniz'in yüzündeki sevinç, Ahmet'in çocukluðunun neþesini hatýrlatýyordu. Uçurtmayý beraber göðe salarken, Ahmet oðlunun kulaðýna eðildi ve sevgiyle "Bazý þeyler gözden kaybolur; ama hatýralar her daim bizimle kalýr," diye fýsýldadý.

Kamil Erbil