Online Üye
Online Ziyaretçi
Kayıp Parçanın İzinde
Babam, iş bulmak için Almanya’ya gittiğinde ben çoktan orada dünyaya
gelmiştim. Annemle babamın kurduğu bu yeni hayat, okul sıralarında başarılarla
dolu bir hikâye sundu ama her diplomanın ötesinde “dairam
neresi?” sorusu sessizce kulaklarımda çınladı.
Hukuk Fakültesi’ne adım attığımda yanı başımda lise yıllarımın en yakın
arkadaşı oturuyordu. Dostluğumuz, mezuniyete bir dönem kala sessiz bir sevgiye
dönüştü. Bir akşam, kaderimizden gelen o cümleyi duyduğumda zaman sanki
durmuştu:
— Ben… hamileyim.
O an içimde dalgalar koptu. Sevgi mi, korku mu daha yoğundu? “Nasıl yani?”
diyebildim ancak. Ardından boğuk bir sesle,
— Hayırlısı olsun.
O söz, kelimelerin yetersiz kaldığı bir dönemeçti. Geleceğe dair sorular
havada asılı kalmıştı: Bir çocuk… Hayatımızın tam ortasına inen bir
bilinmezlik.
Arkadaşımla vedalaşıp kendi yoluma devam ettim. Bir süre sonra, “Amerika’ya
gittim” dediler; ben ise içinde kayboluşun izlerini duydum. Neden gitti? Ne
aradı orada?
Avukat olduğum günlerde, dosyaların arasında kendi hayatıma ait bir belge
ararcasına yaşadım. Ta ki bir gün sekreterim fısıldayana kadar:
— Amca, çok önemli bir hanım arıyor.
Telefonu elime aldım; tuşa basmadan önce “Ya şimdi olmasaydı?” diye
düşündüm. Cevapları telefon hattında mı arıyordum yoksa kendi kalbimde mi?
— Güney Afrika’daydım… Çocuğumuzu orada doğurdum, dedi.
Sözler havada asılı kaldı. “Ne yapacağıma karar vermemiz gerekiyor,” diye
ekledi ve kapandı. Ekranda adı yanıp sönen numara, tüm cevapların saklı olduğu
anahtardı. “Sonra ne olacak?” diye sordum kendime; o anda ofis kapısı aralandı…
Aylar sonra, o yeniden karşıma çıktı. Oturdu ve anlattı:
— Bu hayatta bizim için hiçbir yer yok. Çocuğu ben büyütemem. Sen alıp
büyüt.
Ardından usulca gitti. Arkasında ne umut bıraktı, ne de pişmanlık. Sadece derin
bir suskunluk.
Bir gün gazetede adıma düşen haber, yüreğime soğuk bir rüzgâr estirdi:
“Zengin ailenin kızı, başka biriyle evlendi.”
O satırlar, oğlumla kuramadığım bağı hatırlattı. “Ailemden geriye kalan tek iz,
hep o boşluk mu olacak?” diye sordum.
Yıllar geçti. Evlendim, çocuklarım, torunlarım oldu. Ama her park gezisinde
aklıma takılan soru aynıydı:
“Oğlum nerede?”
Sonbaharın hafif esintili bir sabahı, eşimle ağaçlık bir yolda yürürken,
bankta tanımadığım bir çift durdu yanımıza:
— Sizi izliyorduk; dalgındınız. Türk müsünüz?
— Sayılırız, dedim.
— Hayatınızdaki asıl keder nedir?
— Boş ver evlat, dedim.
— Dinlerseniz ben anlatabilirim.
O kadar çok anlattım ki… Sonra adam ağır ağır mırıldandı:
— “Baba… Baba…” Bu kelime, bugüne dek hiç bu kadar anlamlı olmamıştı.
Kadın hafifçe gülümsedi:
— Oğlunuzu yıllarca aradıktan sonra buldunuz, değil mi?
— Evet… buldum, dedim.
O bankta, kalbimde yeniden filizlenen o soru eşliğinde ayrıldım:
Bir insanın en büyük keşfi nedir? Yitirdiğini sandığı parçayı yeniden
bulmak mı, yoksa kaybetmeden önce ne olduğunu anlamak mı?
Kamil Erbil