Yolculukta Çýnlayan Sesler

Gençliðimizin Ýstanbul’unda Boðaz vapurlarýnda, ayakta türlü eþyalar satan satýcýlar vardý. Vapur iskeleden ayrýlýr ayrýlmaz çantalarýný açar, “Sevgili abilerim, ablalarým…” diyerek baþlarlardý konuþmaya. Traþ býçaðý, tarak, çakmak… Ne varsa çýkarýr, anlatýr, satardý. Ama asýl sattýðý o candan sesti. Dinledikçe içine iþlerdi.

Otobüslerde ise yolculuk baþlamadan içeri giren genç satýcýlar olurdu. Küçük poþetlerde nane þekeri, araba tutmasýna karþý limon sakýzý… "Abicim, ablacým..." diye baþlayan cümleler çoðu zaman þoförün sert bakýþýyla yarýda kalýr, satýcý yol kenarýnda sessizce inerdi.

Minibüslerde de ayný sahneler yaþanýrdý. Eli çantalý bir delikanlý içeri girer, “Kalem var, tarak var, dua bedava!” derdi. Birkaç kiþi eline alýr bakar, yaþlý bir teyze gülümser, minibüs bir anlýðýna sýcak bir sohbet yerinde dönerdi. Ama sonunda o da bir durakta inip kaybolurdu.

Bugün ne o satýcýlar kaldý ne de o sesler. Ama hâlâ kulaðýmda çýnlar gibi:
“Sevgili abilerim, ablalarým…”

“O sesler artýk yok,ama hala içimde bir yerlerde yaþýyor.. “

Kamil Erbil