Sen Sağ, Ben Selamet

Sen Sağ, Ben Selamet

Bir zamanlar ufak bir köy okulunda vekil öğretmenlik yapıyordum. Ne kadro vardı ne de tayin umudu. Dilekçeler yazıyor, cevapsız kalıyordum. İlçeye her gelişimde aynı koridorlarda aynı yüzlerle göz göze geliyor, her seferinde bir umut, bir hayal kırıklığı yaşıyordum.

Bir gün, köy kahvesinde otururken eski bir arkadaşım uğradı. Lise sıralarından beri görmemiştim. Hal hatır derken laf döndü dolaştı, benim tayin işine geldi. "Benim enişte il milli eğitimde çalışıyor," dedi. "Bir konuşayım mı senin için?"

İçimden 'boşuna uğraşma' demek geçti ama bir yandan da umutsuzluk çaresizliğe gebedir, "Konuş bakalım," dedim.

Üzerinden iki hafta bile geçmeden telefonum çaldı. İl merkezine çağrıldım. Evraklar hazırlandı, imzalar atıldı. Ben hâlâ olup bitene inanamıyordum.
Dört yıldır uğraştığım tayin, iki dost kelimesiyle, bir eniştenin telefonu sayesinde çıkıvermişti.

O gün, elimde atama yazısıyla ilçeden çıkarken kendi kendime mırıldandım:
"Sen sağ, ben selamet..."

 Kamil Erbil