Þimdi olacaklardan sorumlu deðilim, demenin ötesinde sonlandýrmak istediðim bir öykü belki öykündüðüm belki evrildiðim belki de nazarýnda kimsesizliðin soyut bir terennüm yine içliðime geçirdiðim bereyi paralama isteðim.

Aslýmda sadýðým madem ve matem bellediklerime meram diyor insanlar.

Gönülden sevdiðim bir adam vardý bir zamanlar, deme hakkým bile yok ne de olsa ufacýk tefecik cüssesi ile silik bir duayým Hak nezdinde.

Parçalandýðým kadar aklanmak istemim.

Gömüldüðüm kadar hitap etmek adýna belki doðanýn tekdüze nefsinde belki duvarlarýn ötesinde hatta yaný baþýmdaki varlýðýný inkâr edemediðim yalnýzlýk denen ahvalim.

Kýrýk bir çiçek kadar da dirayetsizim.

Çizilmiþ bir resim kadar deðersizim.

Pulu olmayan bir mektubum da aslýnda zaaflarýna esir düþen bir ölümlüyüm yoksa can bulmadýðým kadar can veremediðim çocuklarým mý bunca sitayiþin maðduru bir kýyým sonra da sonlandýrmak istiyorum hayatýmý kendi ellerimle.

Aczi yetime çok þey borçluyum ne de olsa aciz kimliðimdir insanlarýn gýdasý sonramda saklý tuttuðum hiçbir þey yok ne de olsa öncemde kayýtlý her þey.

Metruk bir dizeyim belki de ya da þühedanýn efkârýnda bir bulut.

Güncemde saklý ismim.

Ýsmimde saklý aslým.

Aslýmda saklý hiçliðim.

Kamburum.

Görmüyorum.

Duymuyorum.

*** 

Annemi de bilmiyorum. Annemse babamý tanýmýyor. Babam ise sadece peþinde ölümlü hücrelerinin ve tenezzül dahi etmiyor geride býraktýklarýna.

Sevdi belki de.

Sevdiyse böyle mi olmalýydý?

Olacakla öleceðe çare yok, derler ya… derlerler de toplayamazlar kalan kýrýklarý sonra da insanlar hep sorgular; yok mu bunun kimi kimsesi, diye.

Geldim.

Kazdýlar içini.

Ýçim dýþýma çýktý.

Onun da içi dýþýna çýktý.

Kanadýk beraber ama en çok kanmýþlýðýmýzdan dolayý kanadýk.

Kanadýk ve sonlandý hayat benim için hele ki gözümü açmaya dahi fýrsat bulamadýðým bu dünyada neyin bedeliydi de iki canlý ödedik beraber?

Canlý idik öncesinde belki de bir cenindim sadece o kör/ebenin gözünde.

Annemde can bulmuþtum.

Annemse babamda can bulduðunu sanmýþtý.

Daha da kötüsü olabilir miydi?

Bunu ben sormadým. O ebe kadýnýn yardýmcýsý sordu:

‘’Keþke sonlandýrmasaydýk gebeliði?’’

Kýzdý ebe kadýn:

‘’Sonra ne halt yiyecekti o p..ile?’’

Oysaki her iliþkiden doðan çocuk bu unvana nail olmuyor.

Benzeri durumlarda hele ki kadýn nüfusluysa, anne diyorlar kadýna ve gayri meþru doðan çocuk da bir þekilde nüfusuna geçiyor babanýn ya da baþka bir yakýnýn.

Ben bilmiyorum hem nasýl bilebilirim ki?

Daha dün bu gün iki buçuk ay zaten sonrasý da gelmedi.

Ama bilenler var mesela annem çok akýttý gözyaþlarýna içine mademki ben de annemin içindeydim ben de sessiz kalamadým bu üzüntüsüne ve annem aðladýkça ben eþlik ettikçe ikimiz birden banyodan çýkmaz olduk.

Babamý hatýrlamam asla mümkün deðil lakin bir kez annem telefonda konuþurken duydum ki bayaðý yüksek meblaðda para verecekmiþ anneme ne de olsa kürtajý yapan kiþi iþinin ehli olmalýymýþ ve annemin hayatýný tehlikeye atmamalýymýþ.

Annem beni öðrenir öðrenmez küçüðüm, diye sevmeye ve bazen de günahým, diye sayýklamaya baþladý.

Diðer kadýn da küçüðüm, diye hitap ediyordu lakin anneme ne de olsa annemin annesiydi o kadýn-sonradan öðrendim.

Ben küçüðüm. Annem de küçük: iyi de o zaman kim bakacak bu iki küçüðe?

Annem annesine söyleyemedi beni hele ki babasýna…

Sadece büyük teyzeme söylerken duydum:

‘’Abla, babam öldürür beni.’’

Büyük teyzemin çocuðu olmuyormuþ. Bunu nasýl mý öðrendim?

Annemi döverken baðýrýyordu:

‘’Seni küçük o…’’ne anlama geldiðini çözemedim ama beni istemediðini bir çýrpýda anladým.

‘’O çocuðu Allah sana deðil bana vermeliydi ve bunun cezasýný çekeceksin. Yoksa babam seni öldürür hele ki eniþten…’’

Ýyi de eniþtesi dediði kiþiye ne oluyor ki?

Annem yanýt verir vermez sert bir yumruk attý büyük teyzem.

‘’Sen nasýl kýsýr dersin benim kocama?’’

‘’Ne malum senin kýsýr olmadýðýn?’’

Kapý çaldý da iki kardeþ kesti kavgayý.

Annemin yediði yumruðun ardýndan öylesine þiddetle düþtük ki yere.

Annem yeniden çýðlýk attý.

‘’Küçüðüm…’’dedi de gelmedi gerisi. Ne de olsa annemin babasý gelmiþti odaya ve gülümseyerek uzattý kafasýný o yaþlý adam.

‘’Bu evde tek küçük var o da sensin benim küçük kýzým. Bak sana ne aldým pazardan. Oynarsýn deðil mi bu küçük ayý ile?’’

Keþke o ayý benim olsaydý. Keþke beni herkes küçüðüm, diye sevseydi…

Sonumuz yoktu annemle bizim.

Beraber düþtük bu yola ve beraber yok olduk.

Bir eksik bir fazla, deðil mi?

Artýk ikimiz de yoðuz.

Kör/ebe beni çöpe atarken beyaz bir örtü örttü annemin kanlý vücuduna.

Çok yazýk olmuþ…

Bunu ben duymadým. Koruyucu meleklerimle cennete yürürken arkamýzdan baðýranlar söyledi.

Annemi bekliyorum þimdi. Çok günahý var/mýþ. Saðýmdaki melek söyledi.

Ya benim günahým neydi?