Akçay Sivrisinekler Ve Kahramanım Benim

Akçay, Sivrisinekler ve Kahramanım Benim

Günce – 26 Temmuz 2025

Gülmek üzerine ettiğimiz o içten sohbetin ardından yazdığım minik hikâyeyi de okudu Engin. Böylelikle ilişkimiz, bir farkındalık halkasıyla daha güçlenmiş oldu…

Bugün Akçay’dayız. Engin’in teyzesinin oğulları, gelinleri ve torunları buradalar. Küçük oğlu ve ailesi bu yıl aramızda olamayacak. Biz de hasret gidermek, şöyle bir selamlaşmak için geldik. Kayınvalidem telefon açtı: "Bir tane yer buldum, hemen gelin," dedi. Gerçekten de bir nimet bu kalabalıkta park yeri bulabilmek. Edremit’ten sonra trafik adım adım değil, milim milim ilerliyor. Sadece yazlıkçılar değil, yerli turistler de burayı tercih ediyor. Kazdağları, oksijenin ta kendisi sanki... Lakin ülkemiz cayır cayır yanıyor. Bu vurdumduymazlık ne zaman son bulur, doğrusu bilmiyorum.

Akşam yemeği hazırlığında kayınvalidem. Mutfak cehennem gibi. Oturma odasında klima rahatlatıyor ama mutfakta dönen pervane bile bayılmak üzere sanki. Buharı içine çekmeye çalışan davlumbaz, birazdan pes edip istifa mektubunu bırakacakmış gibi…

Engin, Alper’i arıyor. Alper, "Konserdeyiz," diyor. Simge, amfi tiyatroda sahne alacakmış. Yaz boyunca burada birçok sanatçıyı izleme imkânı buluyor insanlar. Zeytinli Rock Festivali’nin akıbetini sorma sevgili günlük... Sormadın, ben de anlatmayayım zaten.

Biz çayımızı demleyip balkona geçiyoruz. Keyifli sohbetimiz devam ediyor. Lakin esinti kesilir kesilmez sivrisinekler hücuma geçiyor; her biri tenimize adeta nakış işliyor. Derken, topuğuma bir şaplak! "Ayy!" diye çığlık atıyorum istemsizce. Engin, elindeki sivrisineği gösterip “Az kalsın şişliyordu seni!” diyor usta bir avcı edasıyla. Gülümsüyor. Ben de minnet dolu bir edayla sokulup, “Kahramanım benim,” deyince, Sertaç kıkırdamaya başlıyor.

Sevmek, sevilmek… Ne güzel şey.

H. Çiğdem Deniz