Kendi Ayaklarıyla Gelen Hikâye

Günce – 30 Temmuz 2025

Kendi Ayaklarıyla Gelen Hikâye

H. Çiğdem Deniz

Bazen insan bir masaya oturmadan da hikâyesini bırakır ardında. Öyle bir karşılaşma yaşadık bugün, zeytin ağaçlarının gölgesinde, denizin serin soluğunda…

Cemile ve Kadir abi, Arıklı mevkiinde bulunan Asos-Hekimoğlu Kampı’nda tanışmışlar onunla. Bu akşama kadar ona “Ateş Bey” diye seslenmişler. O da hiç düzeltmemiş. Meğer esas adı Çelik’miş. İsmi gibi güçlü, vakur, kibar bir adam… Zeytinyağlı barbunyayı kendi elleriyle yapmış, özenle getirmiş. Sade ama derin bir zarafet vardı hâlinde.

Masamıza davet edildi. “Zevcem olmadan oturmam,” dedi. O kadar doğal, o kadar içten bir saygıyla söyledi ki… O an, sofraya oturmasa da gönlümüze kuruldu sanki. Sonradan öğrendik, otuzlu yaşlarında Down sendromlu bir oğulları varmış. Onun altını temizlerken eşiyle birlikte şarkılar söylermiş. “Yeter ki üzülmesin,” dermiş. Her sabah birlikte yüzüyorlarmış. Minik bir köpeği varmış bir de… Dert ortağı. Herkesin anlatacak bir dostu olur ya, onunki o küçücük dostmuş işte.

Bir adam tanıdık bugün. Ne şatafatlıydı ne gösterişli. Ama derin, duru ve içliydi.

Ve evet...

Hikâye kahramanları, bazen kendi ayaklarıyla gelirler.

Ne bir anonsla, ne bir sahneyle… Sessizce geçip giderken bile sizi sizle yüzleştirirler.