Bir düþe meyyaldi serptiðimiz tohumlar

Ve de serpilen lanet.

Aþkýn azýða alýndýðý bir vakit

Düþlere düþtük düþünmeden

Düþüncelerdi zuhur eden

Her gölgede aþk

Bazense isyan saklý melun mahzun

Bir gecenin de sönmek bilmeyen feri ile eþleþtik.

Zambaklardan yoksun

Notalar kâh küskün kâh noksan

Sözcüklerin diri týnýsýnda saklý geçit

Ýþinin ehli bir yalnýzlýk peyda olan

Aþk kültüründe yerleþik bir meddücezir

Kimliði kayýp fanilerden ýrak

Bir gölgede saklý ne çok m/eziyet

‘’Sana layýk bir ölü olmak için çýrpýnýp duruyorum.’’(Þ.Erbaþ)

Bir düþ erbabýyým, dedi adam ve sakilce soyunmaya baþladý. Her düþün öðretisi farklýydý iþte iðreti duran yanlýþlara da aldýrmadan iþine devam etti.

Sözcükler külüstür arabasýnýn bagajýnda saklýydý. Temkinle yerleþtirmiþti her biri ve tebessüm ehli bir sabahta bin bir eziyet içerisinde düþtü yola en azýndan düþünde aldýðý emirleri unutmamak adýna da biteviye not almýþtý uyandýðýndan beri.

Ölümün ferinde saklýydý isyan ve izdiham üstelik gölgesini çoktan kovmuþtu baþýndan ve o günden beri baþý kopacakmýþçasýna aðrýyordu.

Ekmek küflenmiþti. Atmaya kýyamadý.

Sevdiði kadýn ona sýrtýna dönmüþtü. Aldýrmadý.

Aþkýn handikabý olan her þey aslýnda gerçeðin net görüntüsü idi bu yüzden gerçeklerle yüzleþmeyi þiar edinmiþti söylediði her yalandan sonra ve iþini da layýðýyla yapýyordu hani.

Düþ pazarýnda aykýrý cümleler vardý.

Semt pazarýna ne zaman yola düþse nasýl da malzeme topluyordu sabahladýðý gecelerin miadý dolmadan pekiþiyordu da kehanetleri.

Her yasanýn da yürürlüðü vardý hani oysaki ufacýk bir zamanlama hatasý ile iþinden gücünden olmuþtu bu yüzden yasalarýn da yaslarýn da takibindeydi artýk ne de olsa hükmü geçen yasa artýk onun yasýydý.

Varlýðý ne noksandý ne fazla.

Aslýnda kimsenin görmediði ve bakmaya dahi tenezzül etmediði bir farkýndalýk taþýyordu adam ve her þeyin gün yüzüne çýkacaðý günü bekliyordu zaten kendini bildi bileli beklemeler duraðýndaydý.

Ölü gömücü imgeler ve yoldan çýkaran duygular.

Düþünce mahzeninde biriktirdiði anýlarý ve düþleri vardý elbet her düþüncenin de gecikmeli mahsulü idi biriktirdiði düþler ve rayihasý olmayan bir gölgeyle sözlendi sözüm ona yýllar evvel kapý dýþarý ettiði gölgesinin yeni versiyonu idi bu gölge.

Hapþýrdý ansýzýn ve uzaklardan gelen bir sese odaklandý:

‘’Çabuk öl.’’

Çok yaþamak gibi bir düþüncesi de yoktu hani yine de yapmasý gerekenler için belli bir süre tanýmalýydý Tanrý üstelik adam, Allahsýzýn tekiydi bu yüzden kafasý da hayli karýþýktý ne de olsa mühlet Tanrýnýn onayýndan geçmeli ve yürürlüðe girmeliydi.

Sözcükleri ufalardý sabah uyandýðýnda elbet pencerenin önündeki bilgisayar masasýna sonra kuþlar gelip gagalardý ekraný ve ani bir hareketle tüm kuþlarý da yakalardý ve týkardý bilgisayar ekranýný bu yüzden adý kuþkonmaz Ýsmail’e çýkmýþtý oysaki o bir düþ-konmazdý ne de olsa yalnýzlýðý bir ayrýcalýktý çevredeki insanlar için ve çoðu Ýsmail’i rüyasýnda görür sonra da sabah gelip kapýsýný çalarlardý.

Ölümlü olduðuna kefildi nihayetinde ama ölümsüz düþlerin de kâhini ve mucidi idi.

Kimse bilmezdi ne iþ yaptýðýný ya da nereden gelip nereye gittiðini ve bunu asla bilmelerine de izin vermeyecekti.

Mayhoþ bir tadý vardý sabahýn ne zamanki erkenden açýp da gözlerini ilk iþi bir bardak sýkýlmýþ limon içip direncini arttýrmak adýna elinden geleni de yapardý hani.

Elinden gelmeyen iþ yok muydu sahi?

Mademki iki el bir baþ içindi.

Her yanlýþ onun için yeni bir hayatýn baþlangýcýydý bu yüzden yanlýþlardan çýkardýðý derslerle fasiküllerce ansiklopedi yazacak kadar bilgisi ve deneyimi vardý adamýn yine de ulu orta gezip de tek kelime etmezdi en çok düþler duraðýnda derdi diyeceðini ve bol keseden düþ daðýtýrdý düþ özürlü insanlara belki de öykündüðü her düþ idi onu hayata baðlayan.

Gerçi hayatta baþýna gelmeyen kalmamýþtý ama…

Bu yüzden her gün titizlikle düþler örer gece de oldu mu tek tek teslim ederdi sahiplerine.

Sahiplendiði her düþten ayrý düþtüðünde inanýlmaz üzülür ve hayattan nefret ederdi lakin bu, onun tek geçim kaynaðýydý hele ki insanlar kolay kolay düþ göremez ve hayal kuramazken.

Hem bu þekilde ölümü ertelerdi ne de olsa Azrail ile ilk günden bir sözleþme imzalamýþtý. Kimse eceli gelen Azrail önce adamýn kapýsýný çalardý ve beyan ederdi son yolcunun kimliðini sonra da adam ilgili þahsa uygun ve ölüme müsait yeni düþler inþa ederdi ve gider de teslim ederdi eliyle.

Kimse bilmezdi onun bu özelliðini bu yüzden asla da þüphe etmemiþlerdi ölenlerin gidiþinde parmaðý olduðunu.

Yaslý bir adamdý ve yaþlý gerçi yasý da yaþý da kocaman bir soru iþaretiydi ama…

Üstelik Tanrý da memnundu bu ölümsüz kulundan gerçi ara sýra adam itaat etmeyip de isyan ettiðinde noktayý koymak isterdi Tanrý ama…

Bazen çýðlýklar gelirdi adamýn evinden ama bilmezdi kimse bu çýðlýðýn kime ya da kimlere ait olduðunu elbet acý çekmeliydi adam yoksa düþ g/örmenin ne anlamý kalýrdý üstelik yetiþtirmesi gereken binlerce düþü vardý.

Arabasý kapýnýn önünde park etmiþti üstelik yýllar yýlý. Ne benzini vardý arabanýn ne de motoru çalýþýyordu ama adam arabasýyla her halükarda yolculuk yapardý üstelik gitmesi için arabanýn benzine de ihtiyacý yoktu ve adam düþ gücüyle doldururdu deposunu ve kimse görmez ve bilmezdi adamýn nerelere gittiðini.

Ta ki…

Düþ haznesi inanýlmaz dolmuþtu adamýn son zamanlarda lakin kimse çalýp da kapýsýný ona düþ ýsmarlamýyordu üstelik þehirde sebebi bilinmeyen ölümlerin sayýsý arttýkça adamýn da olmayan huzuru kaçtý. Sandý ki; tek sorumlusu kendisi ama Azrail ile yaptýðý sözleþme gereði bunu sormaya hatta merak etmesine dahi ihtimal yoktu ve beynamaz kuþlar da son zamanlarda penceresine gelmez olmuþtu.

Aldýrmadý adam yine de.

Belli ki bir süre dinlenmesi gerekiyordu elbette emir büyük yerdendi.

Caný inanýlmaz sýkýlmaya baþlamýþtý ve günden güne halsizleþiyordu öte yandan dünya bir felaketin eþiðindeydi. Gün içinde binlerce insan ölmeye baþlamýþtý gezegende üstelik kimse de gelip ondan ekstra düþ g/örme talebinde bulunmamýþtý belli ki yolunda gitmeyen bir þeylerin sorumlusu ya insanlardý ya da Tanrý.

Merak etme gibi bir lüksü yoktu adamýn öte yandan avurtlarý çökmeye baþlamýþ ve sabaha da kurmaz olmuþtu alarmýný üstelik içtiði limon suyu ona artýk enerji vermiyordu hele ki limonu sýkýp da içecek gücü dahi tükenmiþken.

Bir sabah bir uyandý ki vücudunda hissettiði o acý ile. Deðil yürüyecek yataktan kalkacak hali yoktu ve sabah olmasýna raðmen ortalýk hala karanlýktý derken eli televizyonun uzaktan kumandasýna gitti ve gördü ki; kumanda çalýþmýyor yoksa televizyon muydu çalýþmayan?

Boðazý kurumuþtu ve mutfaða gidip bir bardak su alacak gücü bulamadý kendinde. Zorla doðruldu ve pencereden dýþarý baktý ki külüstür arabasýnýn yerinde yeller esiyor…

Tuttu nefesini ve kendini düþ görmeye zorladý ama düþleri karanlýktan ibaretti týpký karanlýða boðulmuþ evren gibi. Aydýnlýk hiçbir düþ göremedi.

Vücudunu inceledi yavaþça. Kemikleri sayýlýyordu yoksa o da mý onca insan gibi bu amansýz hastalýktan mustaripti? Ýyi de hastalýðý kapmak için öncelikle dýþarý çýkmasý gerekiyordu ve uzun zaman olmuþtu sokaða adým atmayalý.

Bilgisayarýndan gelen seslerle irkildi oysaki bilgisayarý çoktan bozulmuþ sadece kuþlarý kafese koymak için kurduðu bir tuzaktan baþka bir þey deðildi.

Derken ekran çatýrdamaya baþladý ve bir anda evin içi sayýsýz kuþla dolmaya baþladý ve adam artýk biliyordu ki g/örüp g/öreceði son düþtü bu ve büyük ihtimalle evrenle yaptýðý sözleþmesi sona ermiþti.

Kuþlar pençelerini geçiriyordu bir bir adamýn vücuduna sonra da yok olup gidiyorlardý.

Adam ise hala var olmaya devam ediyordu gerçi artýk bir et, kemik ve kan yýðýnýndan ibaretti ama…

Saniyeler içerisinde adama dair hiçbir þey kalmadý yerde hatta adamýn yaþadýðý eve ve o külüstür arabasýna dair de tek kanýt.

Ve hiç olmadýðý kadar parlak ve ihtiþamla güneþ doðdu üstelik sabahý çoktan geçmiþ olsa da vakit belli ki saati geriye almýþtý Tanrý ve adama verilen söz de çoktan hükmünü yitirmiþti.

Hangisi düþtü sahi?

Yoksa hiç var olmamýþ bir adam mýydý insanlarýn içine düþtüðü düþ ve tuzak?

Ölümün saati ve yeri var mýydý sahi?

Ve gün içerisinde herkesin beklediði haber ulaþtý ve iþte dünya bir felaketin eþiðinden dönmüþ ve dünyayý esir alan bu hastalýk bir þekilde mutasyona uðrayýp silinmiþti adeta evrenden.

Ölüm bir gerçek miydi de hayatý sürekli ýskalýyordu insanlar ve mutluluk ve gördükleri ya da görmeyi dahi beceremedikleri düþler? Üstelik her düþün bir de gerçeði vardý elbet her inanan gördüðü düþten uyanýp da biliyordu hayatýn ve Ýlahi Gücün varlýðýnýn ne kadar deðerli olduðunu bu yüzden uzunca bir süre insanlar düþ g/örmeyi erteledi. Ne de olsa emir büyük yerdendi ve tüm kuþlar da özgür kaldý týpký düþlerin kafese girip de hayatýn özgür kaldýðý gerçeði ile artýk insanlýk yüzleþmiþken…