Renklerin En Güzeliydi Aşk

Teyelli düşlerimden inşa ettim günümü ve dünde saklı öğretiler illa ki aşk güdümlü elbet sonsuzluğun ilk sesiydi aşk, aşka düştüğümün ertesi vuku bulan şafak ve seyyah iklimlerde salındığım nasıl da aşikar elbet başat olan duygularla örülü bir hayat.

Şimdime kefilim

Düş sağanağına yakalandığımdan beri

Kâfi gelmedi bu sevgi

Rengimle şerh düştüğüm bir ikindi vakti

Kırklanan acılarla

Kırkı çıkmadan yazgımın

Kırık kanatlarımla uçmayı sevdim ben

Elbet yaşamayı

Şiar edindiğimdi Yerebatan sarayı

Yere batırılan ruhumla denkleştiğim

Tarihi yazgımda

Alt ettiğim illa ki gölgelerin seferi mizacında

Kaykıldığım eksende

Ermekti amacım göğe

Eremediğim o nihayet

Vuku bulacaktı illa ki

Ölüm öncesi hidayet.

Mısralardı zaaflarımı astığım

Asla da sahibine ulaşmayan bir mektup

Konduramadığım hangi acıysa

Kavrulduğuma delalet

Açılandıramadığım bir hayat

Kof yürekler değildi hem içimde saklı masumiyet

Yerden yere vurulan tebaası duygularımın

Göz teması kurduğum

En parlak ışık

Aşkla inançla kavrulduğum

Sabahın müjdecisi öncesinde içine düştüğüm rehavet

Karanlığı delen gözleri aşkın

Mevsimlerden de şarkılardan da fal tutmadığım

Gel gör ki fal taşı gibi açılan gözleri sezilerimin

Şükür ki vardı hükmeden

Beni benden iyi bilen

İçimde saklı o derya

Günyüzü görmekti en içerlediğim rüya

Sancılanan zamandan kayan

Nüktedan varlığımla huzur bulan

Elbet yansıması yüreğimin

Yazdıkça kemale erdiğim bir resim

Hala saklı içimde ilk günkü gibi

İmtina ettiğim neyse

İbraz ettiğim kadar mutluluğun neferi

Hüviyetimdi kalem

Kalemde saklı tuttuğum imgelerim

Hali hazırda kaybolmadan neşrettiğim

Zamana karşı verdiğim bir savaş

Renklerin en güzeliydi aşk