‘’Bana hatýrlama sanatýný deðil unutma sanatýný öðretin. Çünkü ben hatýrlamak istediklerimi hatýrlýyorum  ama  unutmak  istediklerimi  unutamýyorum’’ der Themistocles. Unuttum demek bile hatýrlamaktýr. Bu yüzden unutmak,  bazen kendini kandýrmak ile eþ anlamlýdýr.

Ýnsan varoluþunun doðasýna ait bir devinimdir unutmak. Belleðin en tuhaf cilvesi ve zamanla dansýdýr o. Bazen bir hafiflik bazen bir  yüktür.  Kaçýþýn olanaksýzlýðýdýr  bazen de. Deneyim dediðimiz þey , aslýnda o unut(a)madýklarýmýzýn toplamýdýr. 

Unutmak kaçýþtýr. En baþýndan, hatýrlamaktan kaçýþ. Bu yüzden mutlak unutma yoktur, alýþmak vardýr. Alýþmak, unutabilme mücadelesinin baþarýsýzlýðý neticesinde sýðýndýðý bir limana benzer. Direndikçe kaybolur limanlar. Bundandýr ki, yaþantýlar bir süre hatýrlanmasa da sonradan bir çaðrýþýmla yeniden beliriverir.

Bazen nimet bazen nankörlüktür unutmak. Bazen ne kadar güzel, bazen de o kadar korkunç bir anlam taþýr. Belleðin kanayan oyuklarýnda   kýpýrtýsýzca bekler unutulmayanlar.

Unutmak, bir sorun deðil ihtiyaçtýr. Geçmiþin acýtan, sivri köþelerini törpüleyen , ruhun gizli bahçesindeki þifahanedir. Unutmak bir kurtuluþ ,unutamamak ise esarettir. Zamanla silikleþir, bakýþ açýnýzla hafifler. Ýskender Pala’nýn dediði gibi ; "Unutmak, bazen bir hikayenin sonudur. Ama her son, yeni bir baþlangýcýn habercisidir."

Ýnsaný acýlý bilgilerden ve anlamsýz ayrýntýlardan arýndýran bir yara bandýdýr. Ama o bandý kaldýrýp yaranýn altýna  yara iyileþmiþ diye ikide bir bakarsanýz bir anlamý kalmaz. Yaþamak kadar anlýk ve  ölüm kadar yakýndýr o. Unutmayýnca zaman bile yavaþlar, geçmez bilmez. Bu yüzden unutmak , canýnýzýn yandýðýna inat yavaþlayan zamaný, kollarýndan tutup ileriye itmektir.

Unutanlara unuttuklarýný dahi unutturan dipsiz bir kuyudur o. ‘’Unutmaktan da, unutamamaktan da neredeyse ayný derecede korkarýz. Unuttuklarýmýz, yaþadýklarýmýz arasýndan eksilenler, elimizden kaçýrdýklarýmýz gibi gelir bize. Sahipken geri alamayacak biçimde yitirdiklerimiz. Hayata veda etmiþ bir yakýnýmýzýn yüz haritasý, çocukluðumuzdan bir koku, kapanmýþ bir sevda defterinin günden güne silikleþmekte olan satýrlarý, çocukluða, gençliðe dair duygular, hissediþler...

Unutamadýklarýmýzsa, hayat boyu ilerlerken aðýrlýklarýný sýrtýmýzda taþýmak, yanýmýzda götürmek zorunda olduðumuz için huzursuz eder bizi. Onlar yanýmýzdayken bir türlü hafifleyemeyiz, tam olarak önümüze bakamayýz, yolumuza konsantre olamayýz. Sürekli paçalarýmýzdan çekiþtirip kendilerine döndürürler bizi, daðýtýrlar dikkatimizi. Ýnsan unutmak tedirginliði ve unutamamak korkusu arasýndaki bir huzursuz bölgede yaþar. ‘’diyor Gökhan Özcan.

Hatýrlamanýn koþullarýndan biridir unutmak. Uzak geçmiþi hatýrlayabilmek için yakýn geçmiþi unutmak gerekiyor. “Anýmsamak ve unutmak, týpký bir bahçývanýn yaptýðý gibi, ayýklamak ve budamak demektir. Anýlar bitkilere benzer. Bazý bitkilerden hemen kurtulmak gerekir ki diðerleri boy atsýn, geliþsin, çiçek açsýn. Kaderlerine uygun olarak geliþip serpilen bu bitkilerin deðiþmek için bir bakýma kendi kendilerini unuttuklarý söylenebilir. Onlara hayat veren tohumlar ile sonunda olduklarý þey arasýnda bir ilgi yok gibidir; çiçek bu anlamda tohumun unutulmasýdýr.’’ (1)

Unutmak, iyi insanlarýn baðýþlayýcý intikamdýr. Neleri mi unutacaksýnýz ?   Boþ verin,  unutun gitsin …

1) Augé, Marc. Unutma Biçimleri, Yapý Kredi Yayýnlarý

.