Şair Olmak Neyime...




‘’Yaşamak neleri öğretiyor, düşünüyorum

Okuduğum bütün kitaplar paramparça

Çıkıp dolaşıyorum akşamüstleri bir başıma

Bir uçtan bir uca yalnızlıklar oluyor kent’’ (A. Telli)

 

 

 

 

 

Ayracı olmalı mıydı sahi ömrün?

Bir düş sakini iken,

İdame ettiğiniz dünyanın da en sefil rüzgârı

En çok hatta sadece kendini üşüten.

 

Üşümüş bir yakamozun çığlıydım

Sair akşam.

Şair olmak neyime, azizim?

Şairden önce şiarımdı

Şiirin kıblesinde büyüyen gözbebeklerim:

Her üşüdüğümde andığım ismin

Başladığım sonundan alfabenin

Kendimi es geçtiğim her gün vakti…

 

Öznemle yüklemimle düştüğüm bir yol işte

Sevgiden geçen bir yoldan da öte

Sığındığım boşluk

İçini doldurduğum umut ve sükût

Dilendiğim elbette ilhamı ömrün

Sevmelere dair bir güncede

Saklı nice hece

Kekelediğim her düş öncesi

Üstelik başım hep dik.

 

Dikine gitmedim de ömrün

Direndiğim binlerce fısıltı hem

Ansızın ortaya dökülen

Bir iblisin günlüğü uzağında kaldığım

Gel gör ki nice dert beni bulan

Adı yok acılarımın

Acımasın da bana kimseler hani.

 

Nefretine dahi razıyım zalimin

Bilsinler de yüreğimle kenetlendiğim bir evren

Aklımın sınırlarının galip geldiği

Bir şiir mevsiminde

İçimdeki çocuğu pışpışladığım

Hem annesiyim içimdeki çocuğun

Hem de çocuğun ta kendisi.

 

Nabzıma katık yaptım heceleri

Baş tacım aşk ve mevsim

Başım döne döne el yordamı ilerlediğim

Bir patika çukurları gözlerimin

Firar ettiğim gezegen

Ne zamanki şiir olmaya meyletsem.

 

Ötem berim de yok benim

Ötesi berisiyim ben içimdeki öznenin

Kimselerin göremediği bir hayal dünyası

Yaza yaza tüketemediğim bir coşku ki

Yüreğin de umudun da bekası.

 

Hazan mahsulü gün

Yağmurla iç içe

Dışımda s/üzgün bir yağmurluk

Cebimde aşk ve heceler

Elimi tutan bir düş mahsulü

Ama ait olduğum bir evren işte

Aşkın asası annemin duası

Rabbimin kadir olduğu her şey adına

Ümidimi de saklı tuttuğum bir ezan vakti.

 

Kıblemin rotası ve mavinin sırrı

Ela gözlerin çırpınışı belki de serçe zafiyetiyle

İçerlemedim de ben hem

Ne dediyse evren

Gel gör ki ağrıma gitti her dem

Ne zamanki vuruldum sırtımdan

Üstelik eli olmayan bir hançer

İblisin dalkavuğu

İnancın şiarı ile nice edim

Düşsem de kalkmayı bildiğim

O’nun izni olmadan yaşamak mümkün mü hem?

 

Bir vaveyla

Bir hüzün bir Hızır bir sızı

Sazını çalanlardan nasıl ki olmadım

Sözümün eri bir nefer

Kat çıktığım basamak basamak

Hala aşamadığım bir duvar

İçimde süre gelen yangın

Şifası Mevla’mdan

Belki de buz kesen yüreklerden

Olmadığımdan mı ne?

Hala sıcak ellerimde eriyen mumun

Verdiği ışık yetmezken

Peşine düştüğüm o İlahi Işık

Kimselerin göremediğine vakıf

Aşkın yüzü suyu hürmetine

Saf tuttuğum kıblem

Vursa da fırtına

Düşmek çok ala

İş kalkmaksa yerden

Yola devam etmek sadece O’nun nezdinde.

 

 


( Şair Olmak Neyime... başlıklı yazı GÜLÜM-ŞİİRİN TEK H/ECESİ İKEN AŞK... tarafından 16.10.2025 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
 

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu

EdebiyatEvi.Com | Edebiyat ve Kültür Platformu