Fernando kapýyý sertçe açtý. Elindeki gazeteleri bir öfke patlamasýyla Ariel’in önüne fýrlattý. Sayfalar masanýn üzerine savrulurken sesi odada yankýlandý.

— Oku bakalým! dedi. Herkes senden bahsediyor. Bravo doðrusu! Copa Libertadores’te sahada virtüözümüz Ariel seninle gurur duyuyorum!

Ariel koltuða gömülmüþ, çenesini eline dayamýþtý. Gözleri yorgundu, sesi neredeyse umursamazdý.

— Kadýnlarý bilirsin iþte… Çok konuþurlar. Beni delirtti. Dövmek için eve kadar bile bekleyemedim. Her þey bir anda oldu, bitti. Neden yaptým bilmiyorum. Kendimi durduramadým. Barda birkaç kadeh de içmiþtim… Üzgünüm.

Fernando’nun yüzü bir an kasýldý. Ardýndan sesi sertleþti:

— Üzgünsün öyle mi? Üç çocuðunun annesini, herkesin gözü önünde döverek rezil ettin. Bu kepazeliði nasýl temizleyeceðiz, bilmiyorum. Üstelik hafta sonu River Plate–Boca Juniors derbisi varken… Bu yaptýðýn düpedüz sorumsuzluk.
Artýk yollarýmýzý burada ayýralým Ariel. Ben senin sahada bir numara olman için çalýþtým. Adýn duyulsun diye gece gündüz koþturdum. Ama sen, benim emeðimin onda biri kadar bile çaba göstermedin.

Ariel baþýný kaldýrdý. Sesinde kýrgýn bir sitem vardý:

— Küme düþen takýmlara beni kurtarýcý diye gönderen sendin, unuttun mu? Arjantin’de mutluydum ben. Ama daha çok kazanmak isteyen sendin. Avrupa’ya gitmem için zorlayan, vazgeçmeyen hep sendin.

Fernando geri adým atmadý:

— Evet, çünkü senin dünya çapýnda bir yýldýz olmaný istedim. Hak ediyordun. Valencia’ya transfer olduðun günü hatýrlýyor musun? Hayatýnýn fýrsatýydý. Ama onu da harcadýn.
Ýspanya, sonra Ýtalya. En son Türkiye. Fenerbahçe’ye gittiðinde yaþananlarý gerçekten unuttun mu? Havaalanýnda binlerce insan seni karþýladý. Gazeteler Yeni Maradona Ýstanbul’da diye manþet attý. Taraftar seni bir efsane gibi baðrýna bastý.

Ariel geçmiþe dalýp buruk bir gülümsemeyle konuþtu:

— Evet… Krallar gibi karþýlandým. Fenerbahçe taraftarý çok tutkuluydu. Atmosfer inanýlmazdý. Ama Lorant bana kafayý takmýþtý. Bana hiç þans vermedi. Ýsmini bile anmak istemediðim bir orta saha oyuncusuyla beni kýyaslamalarý gururuma dokundu.
Ama Galatasaray maçý… Ne maçtý! Gol attým, kýrmýzý kart gördüm ama unutulmazdý. 6-0… Tarihe geçen bir gün. Bazen açýp izliyorum. 6 Kasým… 6-0…

Bir anda kahkaha attý.

— Oh be! Kendime geldim!

Fernando öylece baktý.

— Tabii. Hep baþkalarý suçlu. Sen hiçbir zaman profesyonel olamadýn. Gittiðin her takýmda uyum sorunu yaþadýn. Fenerbahçe’nin o sezonki umutlarýný yýkanlardan biri de sendin. Ama sen hep kaçmayý seçtin.
Korkak gibi Oysa Kýzýlderililer korkak olmazdý, deðil mi? Sana güvenen herkesi yarý yolda býraktýn. Büyük yeteneðini alkolle, uyuþturucuyla bitirdin. Artýk adýnýn yanýna deli de eklendi.

Bir an durdu, gözlerini Ariel’e dikti.

— Belki aðýr konuþuyorum. Ama biz birlikte yýprandýk, birlikte kaybettik. Þimdi basýna açýklama yapmaya gidiyorum.
Alkol ve uyuþturucu problemi yaþayan büyük futbolcumuz Ariel Ortega, futbola veda edip tedavisine devam edecektir. Tüm taraftarlarýmýzdan, özellikle de kadýnlardan özür diliyoruz. diyeceðim.

Ariel Ortega, sahada dâhi sayýlabilecek bir yeteneðe sahipti; ancak saha dýþýndaki savrulmuþluðu, bu yeteneðin önüne geçti. Duygusal kýrýlganlýðý, disiplinsiz yaþamý ve alkolle olan mücadelesi, onu istikrardan her geçen gün daha da uzaklaþtýrdý. Futbol dünyasý ona defalarca ikinci bir þans sundu, fakat o bu þanslarý tutarlý bir karakterle destekleyemedi. Bir dönemin yýldýzý olarak alkýþlanan Ortega, sonunda potansiyelini gerçekleþtirememiþ bir yetenek olarak hatýrlandý. Onun hikâyesi, futbolda baþarýnýn yalnýzca yetenekle deðil; karakter, disiplin ve süreklilikle mümkün olduðunu acý bir þekilde gösterdi.