23 Ekim 1989

Meral Haným, aðrýlarý yüzünden iyi uyuyamamýþtý.. Yaþlýlýðýn hediyeleri bunlar, diye söylendi kendi kendine. Ödenmesi gereken faturalarý ve her ay kimsesiz çocuklara yaptýðý baðýþý düþündü. Allah’ým, bana güç ver, diyerek yataktan kalktý.

Hazýrlandý, emekli maaþýný aldýðý bankanýn yolunu tuttu. Üç durak sonra bankadaydý.

Banka küçük bir þubeydi: bir müdür, bir iþletme yetkilisi, bir bireysel müþteri temsilcisi, bir giþe memuru ve kapýdaki güvenlik görevlisi. Maaþ gününün üzerinden on gün geçtiði için kalabalýk sayýlmazdý. Giþenin karþýsýndaki koltuða oturdu. Sýrada dördüncüydü.

Koridorun sonunda, camlý müdür odasýnda müdür ve iki çalýþan toplantý hâlindeydi.

Tam o anda, yüzleri maskeli, ellerinde silah olan iki kiþi içeri girdi. Kapýdaki görevlinin aðzý bantlanmýþ, elleri arkadan kelepçeliydi. Ýri kýyým olaný, adamý sertçe yere yüzüstü fýrlattý. Diðeri, uzun boylu ve zayýf olaný, baðýrdý:

— Bu bir soygundur! Eller baþa, yüzüstü yere! Diye baðýrdý.

Meral Haným’ýn baþýna silah dayadý, giþedeki memura torbayý fýrlattý.

Meral Haným her þeyi aðýr çekimde izliyordu. Soyguncu parayý alýrken eldiveni kýsa kalmýþ, deri ceketin kolu sýyrýlmýþtý. Sol bileðine yakýn, küçük bir kartal dövmesi vardý. O kadar dikkatle bakmýþtý ki, nerede görse tanýrdý.

Soyguncular para dolu torbayla dýþarý fýrladý, motosiklete binip uzaklaþtýlar. Bankanýn alarmý çalýyor, çalýþanlar ve müþteriler baðýrýyordu.

Polisler geldi, kapýlar kapatýldý. Müþteri ve çalýþanlar tek tek ifade verdi. Herkes, olayýn üç dakikadan kýsa sürdüðünü söylüyordu.

Meral Haným ise þaþkýndý.

— Bir saat sürdü sanki… Çok yavaþtýlar. Siz neden bu kadar geç geldiniz? diye sordu polise.

Polis memuru baþýný eðdi:

— Teyzeciðim kaç yaþýndasýnýz? Yakýnýnýzý arayalým mý?

— Yetmiþ beþ. Yalnýz yaþýyorum. Çocuklarým þehir dýþýnda. Eþimi kaybedeli otuz yýl oldu.

Ýyiyim diyordu; sanki baþýna silah dayanan kadýn o deðilmiþ gibi. Yaþlýlýðýn vurdumduymazlýðý iþe yaramýþtý belki de.

 

Meral haným, ertesi gün yine yorgun uyanarak yüzünü yýkamaya gitti, su tanecik modeli þeklinde akýyordu. Ellerine birikmesini bekledi, neler oluyordu , halisünasyon mu görüyordu. Yine yaþlýlýk diyip geçiþtirdi.

03 Kasým 1989

On gün sonra alamadýðý maaþýný almak için bankaya yeniden gitmiþti. Banka müdürünün odasýndan çýkan adam, koridorda kendisine eliyle yol göstermesi anýnda Meral hanýmda þimþekler çakmýþtý. Soyguncunun dövmesi, bu adamýn bileðindeydi.

Banka müdürü, adama hýzlý adýmlarla yaklaþtý:

— Akþam çocuðu okuldan alabilir misin? diye sordu.

Meral Haným iþini halledip eve döndü. Ellerinin titremesine aldýrmadan telefonu kaldýrdý, emniyeti aradý. On gün önce soygunla ilgilenen polis memurunu istedi.

Ýlgilenen komiser Cenk bey baðlandý, Meral haným kendini tanýtýp heyecanla soyguncuyu bulduðunu söyledi. Komiser Cenk bey,

 -Þimdi saat 15.00 , buraya 17.00 gibi gelebilir misiniz diye sordu. Meral haným tamam dedi ve taksiyle emniyete gitti.

Kýsa bekleyiþten sonra, komiser Cenk beyin odasýna alýndý. Meral haným, Cenk beyi görünce dizlerinin baðý çözüldü ve kapýnýn yanýndaki koltuða gömüldü. Bugün bankada gördüðü, bileðindeki dövmesi olan adam Cenk Beydi. Cenk bey gülümseyerek,

-Neler bildiðinizi anlatýn bakalým dedi.

Meral haným, sözcükleri çeþitlendirip saçmalayabilirdi fakat yetmiþ beþ yaþýndayým, kaybedecek bir þeyim yok, doðru bildiklerimi söylemekten baþka diye düþündü.

 -Yanlýþ anlamazsanýz Cenk bey, o gün kafama silah doðrultan soyguncunun kolunda da , sizin kolunuzdaki dövmeye benzer þekil vardý diyebildi.

Cenk bey umursamaz tavýrla,

-Ahh Meral haným bu moda, 8 milyonluk þehirde herkesin koluna bakmaya kalksak ömrümüz yetmez.

Meral haným,

-Bana müsaade kusura bakmayýn, iþe yarayacaðýný ummuþtum diyerek ayrýldý.

Kýþ mevsiminin yaklaþmasý nedeniyle hava erkenden kararmýþtý. Meral haným, otobüs duraðýna gitmek için küçük aðaçlýk yolu seçmiþti, etrafta kimse yoktu, birinin onu takip ettiðini anladý. 

Hemen arkasýna döndüðünde, dört merminin kendisine doðru geldiðini gördü, baþýna ve kalbine geleni yakalayabilmiþ, bacaklarýna isabet edenlerle yere yýðýlmýþtý. Gözünü hastanede açtýðýnda, elindeki mermileri kimseye vermiyordu.

 Keyif amacýyla kaleme aldýðým hikayeye deðer verdiðiniz için edebiyat evine  teþekkürlerimi sunarým.