Sahneye Çıkmadan Önce Kendimize Duyurulur

Sahneye Çıkmadan Önce (Kendimize Duyurulur)

21 Ocak 2026

H. Çiğdem Deniz

Yeni bir konser günü daha yaklaşırken şunu açıkça söylemek gerek: Sahne yorucudur. Bunu bilmeyen yoktur. Ama kimsenin konuşmadığı başka bir yorgunluk daha vardır; sahneye çıkmadan önceki hayatın, sanki hiçbir şey yokmuş gibi devam etmesi.

Bu bir uyarıdır aslında: Konser günü ağır işler yapılmasa iyi olur. Yerler silinmese, dolap içleri düzenlenmese, “şu da aradan çıksın” denmese… Ama kadınların bu uyarıyı dinlemesi pek mümkün değildir. Çıkış noktası yoktur çünkü. Kendimden biliyorum. Ev durmaz, akıl durmaz; sorumluluk prova saatinden önce gelir.

Misafir gelir mesela. Sizin yorgunluğunuzu bilmez. “Bir oturup kalkacağız,” der. O oturup kalkma mutfağa, salona, ikram tabağına dağılır. Seyirci de bilmez. Onlar sadece sahnede dimdik duran sesleri görür. Öncesinde kaç merdiven inildi, kaç bez sıkıldı, kaç kez “birazdan dinlenirim” diye kendine yalan söylendi… Bunlar perde gerisidir.

Ve sahne anı gelir. İşte o zaman ayak parmakları söz alır. Hepsi birden. Sahnedeki herkesin parmakları ortak bir kararla isyan bayrağını açmıştır. Pat diye ayılanlar olur, bayılanlar olur. Sonra kuliste fısıltıyla gerçek ortaya çıkar:

“Evi dip bucak temizlemiştim.”

Bu yüzden bu yazı bir sitem değil, küçük bir manifesto olsun:

Konserden bir gün önce dünya kurtarılmayacak. Ev dağılabilir. Toz alınmayabilir. Misafir ertelenebilir. Çünkü seyirci alkışı duyar ama yorgunluğu duymaz. Sahne ses ister, nefes ister; ama en çok da kadının kendine biraz kıyamamasını ister.

Bundan böyle—en azından niyet olarak—sahne günleri evle aramıza mesafe koyuyoruz. Olur mu? Olmaz belki. Ama yazıya geçsin. Tarih not düşsün.