Hayatı Öğretene Ölüm
Bir sınıf vardı
Tahtasında umut yazılı,
Sıralarında yarınlar otururdu.
Bir öğretmen vardı
Elinde tebeşir,
Kalbinde sabır…
Çocuklara hayatı anlatırdı.
Okumayı öğretti,
Yazmayı öğretti,
Düşmeyi değil
Ayağa kalkmayı öğretti.
Ama bir gün
En acı ders yazıldı kaderin defterine.
O, bir ömür
Hayatı öğretmeye çalıştı,
Bir kalbe umut ekmeye…
Fakat o kalp
Anlamadı sevgiyi.
Öğretmen hayat verdi sözleriyle,
Öğrenci ise
Ona ölümü verdi elleriyle.
Bir tebeşir düştü yere o gün,
Bir sınıf sustu…
Bir ülke ağladı.
Çünkü bir öğretmen gitti,
Ama geride
Yarım kalmış hayaller bıraktı.
Ve şimdi rüzgâr fısıldıyor sınıflarda:
“Hayatı öğretenler ölmez,
Onlar öğrencilerinin vicdanında yaşar.”
(
Hayatı Öğretene Ölüm başlıklı yazı
Melek (petunyam) tarafından
6.03.2026 tarihinde sitemize eklenmiştir. Sitemizde yayınlanan eserlerin hukuki sorumluluğu , kullanılan materyaller ve yazının içeriği yazarlarına aittir.İzin alınmadan kaynak gösterilse bile sayfamızdaki eserler başka yerde yayınlanamaz. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. )
Okuduğunuz Yazının Site Kurallarını İhlal Ettiğini Düşünüyorsanız, Site Yönetimine Bildirmek İçin Tıklayınız.
