Þimdi okuyacaðýnýz hikaye gerçektir.

   Güzel bir yaz günüydü. Ofiste masamda iþime dalmýþtým. Koridordan gelen neþeli sesler dikkatimi çekiyordu. Sanki küçük bir kutlama vardý içeride. Biraz sonra Seçil elinde bir kutu baklavayla içeri girdi. “Buyurun lütfen” dedi gülümseyerek. “Bunlar Serhat’tan. ”Bir parça aldým. Doðal olarak sordum: “Sebep nedir, neyi tebrik ediyoruz?” Seçil hafifçe gülerek cevap verdi:
“Askere gitmiyormuþ. Çürüðe çýkmýþ.”

  Önümdeki baklavalara baktým. Böyle kutlamasý olan durumun tatlýsý yenir miydi? Kimse fark etmeden peçeteye sardým, masamýn kenarýndan çöpün dibine doðru býraktým.

  Kutlamanýn nedeni beni hayrete düþürmüþtü. Oysa odadaki sevinç neredeyse taþacak gibiydi. Tebrikler, þakalar, kahkahalar… Ýnsanlar gerçekten bu olayý mý kutluyorlardý!

  Daha önce boy kilo ayarlayýp askere gitmeyenleri duyuyordum. Ama Serhat’ta ne sorun  vardý diye merak ettim. Sonradan  öðrendim ki kýrýlan bir bölgesinde platin varmýþ.

   Ah… dedim kendi kendime. Ýnsanlarýn hayata bakýþý ne kadar farklýydý.

  Birileri askere gitmiyorum diye baklava daðýtýrken, çok yakýn akrabam Hakan’nýn askerlikle sýnavýný anlatmaya çalýþacaðým.

  Üniversitenin son yýlýnýn yazýnda hayat ona bambaþka bir sýnav hazýrlamýþtý.

  Hakan yirmili yaþlarýnýn baþýnda, 1.85 boylarýnda, yapýlý ve yakýþýklý bir delikanlýydý. Yaz tatilinde ablasýnýn yanýna gitmiþti. Eniþtesi esnaftý ve   gece þehir dýþýna mal almaya gidecekti. Gel sen de hava deðiþtirirsin diyerek Hakan’ý da yanýna almýþtý. Gece  yolculuðuna baþlamýþlardý.

  Bir süre sonra, çevre yolunda ilerlerken yorgunluk aðýr basmýþ, eniþtesi uykuya yenik düþmüþtü. O an karþýdan gelen bir araçla çarpýþmýþlar. Çarpmanýn þiddetiyle eniþtesi araçtan fýrlamýþ, Hakan ise arabanýn içinde kalmýþtý.

  Tam o sýrada arkadan gelen bir týr, kazayý fark edemeden Hakan’nýn içinde bulunduðu araca çarpmýþ ve arabayý önüne katarak metrelerce sürüklemiþti.

   Ekipler olay yerine geldiðinde araba týrýn altýnda adeta ezilmiþ durumdaydý. Büyük uðraþlarla aracý týrýn altýndan çýkarmýþlardý.

   Hakan, koltuðunun çarpmanýn etkisiyle geriye doðru yatmasý sayesinde tek parça halinde araçtan çýkarýlmýþtý. Fakat o anda yaþam belirtisi görülmediði için onu morga kaldýrýlmýþtý.

   Haberi alan yakýnlarý apar topar hastaneye koþtu. Koridorlarda telaþ, gözlerde korku vardý. Annesinin feryadý hastanenin içinde  yankýlanýyordu.

“Oðlumu görmek istiyorum” diyordu durmadan.

  Görevli onu morga götürdü. Kapý açýldýðýnda herkesin yüreði sanki bir kez daha durdu. Tam o sýrada görevli, Hakan’ýn nabzýnýn attýðýný fark etti.

  Bir anda ortalýk hareketlendi. Hemen sedyeye alýp acile götürdüler.

 Sanki morgun o soðuk sessizliði ona yeniden hayatý hatýrlatmýþtý. Ölümle yaþam arasýndaki o ince çizgiden geri dönmüþtü. Hüzün ve sevinç birbirine karýþmýþtý.

  Akrabalar bir yandan yaþanan felaketin aðýrlýðýný hissediyor, diðer yandan mucize gibi geri gelen bir nefese þükrediyordular.

  Aðýr kazalarda kiþi derin bilinç kaybýna girebilir. Dýþarýdan bakýldýðýnda tepki vermediði için ölü sanýlmýþtý muhtemelen. Hakan’ýn nabzý çok zayýftý büyük olasýlýkla ekipler bunu fark edemedi. Morg görevlisi dikkatli bakýnca nabzýn attýðýný fark etti ve hemen müdahale edildi. Bu sayede hayatý kurtulmuþ oldu.

   Eniþtesi kazadan bir kalça kýrýðýyla kurtulmuþtu. Ama Hakan için durum çok daha aðýrdý. Bacaklarýnda, yüzünde, çenesinde neredeyse kýrýlmadýk kemik kalmamýþtý. Doktorlar, bu kadar aðýr bir hasarý ancak alanýnda çok iyi bir plastik cerrahýn onarabileceðini söylediler.

   Babasý bankada çalýþýyordu ve hiç tereddüt etmeden yüklü miktarda para çekti. Amerika’dan gelen ünlü bir cerrah bulundu ve Hakan ameliyata alýndý. Baþýnýn iki kulak arasýndaki derisi yüzüne doðru indirilerek parçalanmýþ kemikler onarýldý, yüzüne platinler yerleþtirildi. Bacaklarýna ise topuktan kalçaya kadar uzanan platinler takýldý.

   Ýyileþme uzun ve sabýr isteyen bir süreçti. Zaman aðýr aðýr akarken Hakan da yeniden ayaða kalkmayý öðreniyordu. Yaklaþýk bir yýl sonra yürüyebildi. Yarým kalan okuluna döndü,  koltuk deðnekleriyle eðitimini tamamladý.

  Hayat yeniden yoluna girmiþ gibiydi. Sýrada askerlik vardý. Kontrole gittiðinde doktorun söylediði cümle ise içini bir anda kararttý.

-     Bacaðýnda platinler var. Bu halinle askerlik yapamazsýn.

  O an Hakan’ýn içine tarifsiz bir hüzün çöktü. Vatan borcu böyle mi kalacak? diye düþündü.

  Günlerce düþündü, araþtýrdý. Sonunda kararýný verdi. Eðer platinler engelse, o engel ortadan kalkmalýydý. Ailesiyle konuþtu. Bir kez daha ameliyat masasýna uzandý. Bu kez bacaklarýndaki platinler çýkarýldý.

   Ameliyathaneden çýktýðýnda yüzünde yorgun ama huzurlu bir gülümseme vardý. Çünkü artýk onun için askerlik yolu yeniden açýlmýþtý.

  Ülkemizde terörün en þiddetli olduðu yýllardý. Hakan, aldýðý eðitimin ardýndan önce Ýzmir Foça’da, sonra Isparta Eðirdir Komando Okulu’nda zorlu eðitimlerden geçti. Günler süren yürüyüþler, daðlarda yapýlan tatbikatlar. Daha sonra görev yeri belli oldu: Hakkari’nin Çukurca ilçesi.

   Artýk o, dað komandosu bir asteðmendi. Bir zamanlar yürüyebilmesi bile mucize sayýlan o genç, þimdi sarp daðlarda vatan nöbeti tutuyordu.

  Geçirdiði aðýr kaza, ameliyatlar ve acýlar onun azmini kýrmamýþ, aksine çelik gibi bir iradeye dönüþtürmüþtü. Hakan, askerlik görevini aslanlar gibi yerine getirerek tamamladý. Bir zamanlar askerlik yapamaz denilen o genç, vatan borcunu alnýnýn akýyla ödeyerek terhis olmuþtu.  Onunla gurur duyuyoruz.

    Vatan sevgisi bazen bir sloganla deðil, sözle deðil, fedakarlýkla ölçülür.