Satranç Tahtası -1-

- Hayat Kuruluyor -

Daha ben doğmadan
damalı tahta serilmişti.

Siyah ve beyaz
yalnız renk değil; hayatın seçimiydi;
birbirine sürtünen iki hüküm,
iki ayrı yürüyüş,
iki ayrı haklılık biçimiydi.

Kareler boş değildi.
Hiçbir zaman da boş olmadı.

Birinin güç,
birinin aşk yerleşimiydi,
birinin yalnızlık,
birinin kabul edilme açlığı.
Bir köşede utanç bekliyordu,
öbür köşede itibar.
Merkeze arzu sürülmüştü,
hemen yanına korku.
Bir çizgide bağışlanma duruyor,
ötekinde unutulma kara bir taş gibi parlıyordu.
En son hatta
ölüm, teslimiyet, yeniden doğuş,
terfi ve sessiz aydınlanma
kendi sırasını bekliyordu.

Ben o tahtaya
bir oyuncu gibi gelmedim ki
Geç kalmış bir can olarak düştüm.
Dış dünya çoktan dizilmişti:
kurallar karelerini seçmiş,
zaman omzunu koymuş,
toplum sert köşelerini kurmuş,
olasılıklar pusuda bekliyor,
kader daha ilk hamlesini
içimde prova ediyordu.

Hayatın ilk gerçeği buydu:
başlangıç senin değil.
Sen yalnızca
kurulmuş bir savaşın
gecikmiş beyaz taşısın.

Ve ben baktım hayat,
bir çocuk bakışından değil,
alnına çoktan yazılan bir oyunun kurgusundan taşıyor
gördüm ki
tahtanın her karesi
bir amaç kadar
bir bedel de taşıyor.

Aşk karesi tek başına aşk değildi.
Üzerine hırs basarsa kararıyordu.
İtibar, güçle yan yana durunca
kendi gölgesini büyütüyordu.
Yalnızlık, kenarda sanılıyor,
ama en çok merkezi etkiliyordu.
Bağışlanma geç kalınca
korkuya benzetiliyordu.

Başarı bazen
insanın kendi içinden sürgün edilme biçimiydi.

Daha taşlar oynamadan
her şeyin yeri kendi seçimiydi.
hayat dediğin şey
önüne açılmış bir yol değil,
anlamları önceden yerleştirilmiş
bir satranç tahtasıydı.

İlk hamle yapılmadan
her kare masum sayılmalıydı.