Mahallenin Sesi Gibidir Bizim Koromuz

Mahallenin Sesi Gibidir Bizim Koromuz

10 Nisan 2026

H. Çiğdem Deniz

Sanki kapısı hiç kapanmayan bir evin içinde birikmiş kelimelerim. Yazmak şart.

Koromuz, içimde çok eskilerden kalma bir mahalleyi uyandırıyor. Hani bir tutam tuza, bir somun ekmeğe ihtiyaç duyulduğunda kapılar çekinmeden çalınırdı ya… Sanki o günler çok geride kalmış gibi, ama bazı anlar var ki insanın eline yeniden değiyor o eski yakınlık.

Birinin ‘Bizim kız belediyede memur oldu’ diye gururlandığı, bir diğerinin ‘Bizimki de doktor oldu’ diye gözlerinin içinin parladığı o günleri hatırlıyorum. O çocuklar, bir evin değil; bütün mahallenin evladıydı. Sevinç de ortak, dert de…

Koromuzda da aynı duygu dolaşıyor. Her biri başka hayatların içinden gelen insanlar, ihtiyaç anında aynı yürekte buluşuyor. Bir komşu eli gibi uzanıyorlar birbirine, bir aile gibi sarıyorlar. Bugün de koromuzun doktoru, tam zamanında imdadıma yetişti; unutuldu sandığımız o mahalle duygusunu yeniden avucuma bıraktı.”

“Koromuzun doktoru… Sadece yaralara merhem süren elleriyle değil, udunun tellerinde dolaşan nağmelerle de insanın içini onaran biri. Bir yanda nabzı dinleyen dikkat, öte yanda kalbin gizli sızısını duyan bir incelik… Sanki şifayı iki ayrı kapıdan dağıtıyor: biri ilminden, diğeri musikisinden.

Udunu eline aldığında zaman yumuşuyor; notalar, insanın içindeki telaşı usulca alıp götürüyor. Ve ne gariptir ki, en ihtiyaç duyulan anda yine aynı kişi beliriyor kapıda. Bir hekim titizliğiyle yaklaşan, bir sanatkâr zarafetiyle dokunan…

Mahalle kültürünü anlatan şairlerin birkaçı geliyor aklıma… 

Kimi Ahmet Muhip Dıranas’ın ‘Fahriye Abla’sında bir pencereye seslenir, kimi Orhan Veli Kanık gibi sıradan bir hayatın içindeki derinliği fısıldar, kimi Behçet Necatigil gibi kapalı kapıların ardındaki sessizliği anlatır… Ama hepsinde aynı şey vardır: Birbirine değen hayatlar.

Ve şimdi anlıyorum… Bizim koro da biraz böyle.

Ayrı ayrı hayatların içinden gelen sesler, bir araya gelince tek bir mahalle olur gibi. Her biri kendi hikâyesini getirir, ama birlikte söyleyince o hikâyeler çoğalır, derinleşir.

Belki de bu yüzden… Biz artık sadece bir koro değiliz;

aynı sokağın sesiyiz.