Cebimde Saklanan Sevinç

Cebimde Saklanan Sevinç

Bahçedeki erik ağacına uzanıp bir avuç meyve topladım. Daha dalın serinliği üzerlerindeyken ilkini ağzıma attım; o diri, sulu, hafif ekşi tat dilimde yayılırken yüzümde kendiliğinden bir gülümseme belirdi. Çekirdekleri henüz sertleşmemişti; ısırdıkça meyvenin içiyle birlikte dağılan o yumuşaklık, tadı daha da çoğaltıyordu. Sanki günün içinden bana ayrılmış küçük bir armağandı bu. Asansöre doğru yürürken birini daha yedim, kapıya ulaşana kadar bir başkasını… Her lokmada eski zamanlara değen bir sevinç vardı; acele etmeden, tadını uzata uzata yedim hepsini. Kısacık bir yol, ama içi dopdolu bir mutluluktu.

Kapıyı açtığımda elimde yalnızca bir erik kalmıştı. Ya da öyle sanıyordum. Avucuma baktım, yoktu. Üstümü silkeledim, eğilip yere baktım; biraz önce benimle olan o son tat, sanki ansızın kaybolmuştu. Mutfağa girip elimdekileri masaya bıraktım ama içimdeki o küçük eksilme hissi yerinde duruyordu. Sonra elim, farkında olmadan bluzumun ufacık cebine gitti. Ve orada… saklanmıştı. Onu bulduğum anda, az önce yediğim bütün eriklerin tadı birden geri geldi; o sevinç, kaldığı yerden yeniden çoğaldı.

O an anladım; bu duygu bana yabancı değildi. Bir zamanlar evin içinde dolaşan o küçük ayak sesleri, bir odadan diğerine taşan kahkahalar… şimdi hepsi kendi yollarına gitmiş olsa da, içimde bir yerlerde hâlâ saklanıyorlar. Bazen bir tatta, bazen bir kokuda, bazen de böyle küçük bir anın içinde ansızın karşıma çıkıyorlar. Artık gözümün önünden kaybolan çocuklar değiller; ama hatıraları, en beklemediğim anlarda karşıma çıkıp beni buluyor.

Bugün cebimde bulduğum o son erik bana şunu hatırlattı: Hayatın içindeki bazı sevinçler kaybolmaz, sadece yer değiştirir. İnsan onları aramasa da, onlar bir yolunu bulup kendini hatırlatır. Ve o an geldiğinde, insan yalnız bugünü değil, geçmişten taşıdığı bütün sıcaklığı da yeniden hisseder.

21 Nisan 2026

H. Çiğdem Deniz