Cebimde Saklanan Sevinç

Bahçedeki erik aðacýna uzanýp bir avuç meyve topladým. Daha dalýn serinliði üzerlerindeyken ilkini aðzýma attým; o diri, sulu, hafif ekþi tat dilimde yayýlýrken yüzümde kendiliðinden bir gülümseme belirdi. Çekirdekleri henüz sertleþmemiþti; ýsýrdýkça meyvenin içiyle birlikte daðýlan o yumuþaklýk, tadý daha da çoðaltýyordu. Sanki günün içinden bana ayrýlmýþ küçük bir armaðandý bu. Asansöre doðru yürürken birini daha yedim, kapýya ulaþana kadar bir baþkasýný… Her lokmada eski zamanlara deðen bir sevinç vardý; acele etmeden, tadýný uzata uzata yedim hepsini. Kýsacýk bir yol, ama içi dopdolu bir mutluluktu.

Kapýyý açtýðýmda elimde yalnýzca bir erik kalmýþtý. Ya da öyle sanýyordum. Avucuma baktým, yoktu. Üstümü silkeledim, eðilip yere baktým; biraz önce benimle olan o son tat, sanki ansýzýn kaybolmuþtu. Mutfaða girip elimdekileri masaya býraktým ama içimdeki o küçük eksilme hissi yerinde duruyordu. Sonra elim, farkýnda olmadan bluzumun ufacýk cebine gitti. Ve orada… saklanmýþtý. Onu bulduðum anda, az önce yediðim bütün eriklerin tadý birden geri geldi; o sevinç, kaldýðý yerden yeniden çoðaldý.

O an anladým; bu duygu bana yabancý deðildi. Bir zamanlar evin içinde dolaþan o küçük ayak sesleri, bir odadan diðerine taþan kahkahalar… þimdi hepsi kendi yollarýna gitmiþ olsa da, içimde bir yerlerde hâlâ saklanýyorlar. Bazen bir tatta, bazen bir kokuda, bazen de böyle küçük bir anýn içinde ansýzýn karþýma çýkýyorlar. Artýk gözümün önünden kaybolan çocuklar deðiller; ama hatýralarý, en beklemediðim anlarda karþýma çýkýp beni buluyor.

Bugün cebimde bulduðum o son erik bana þunu hatýrlattý: Hayatýn içindeki bazý sevinçler kaybolmaz, sadece yer deðiþtirir. Ýnsan onlarý aramasa da, onlar bir yolunu bulup kendini hatýrlatýr. Ve o an geldiðinde, insan yalnýz bugünü deðil, geçmiþten taþýdýðý bütün sýcaklýðý da yeniden hisseder.

21 Nisan 2026

H. Çiðdem Deniz