Şebperest

...

bir yıldız kırılır

daha tüysüz bir toy iken

bir yusufçuk uçurur boşluğa

hiçliğe çiçeklenmeyen kimsesizliğimiz

gökten kovulmuş sürgüne sürülür bakışlar

örüntüler kurulur samanyolu ağından

okunması mübah bir ayet gibi

durur karşımızda şehir

bir tren kalkar vagonları yas dolu

bir ray sesi döver bozkırın bağrını

bir gurbet ölür akşamüstlerinde

sokaklar ıslak bir mendildir

sıksan içinden binlerce ah dökülür

aralarında saklı bir inilti

bir zulüm geçer tarihin sayfalarından

bir ağıt yakılır anasız çocuklara

bir mezar kazılır adsızlar durağına

duvarlarında zehirli bir rüya

kovuklarında baykuşlar nöbetleşe

bize zül kokan zindanlar

prangalar çiviler ve isyan türküleri

o körpe düş katillerinden

insan insanın yurdu değildir

insan insanın uçurumu

ömür bağlasan tutmaz

nereye ayarlarsan ayarla imgeleri

eller çoktan unutmuş sevişmeleri

sonra bir kadın geçer

yükü Tanrı Dağları’ndan

yüzünde delişmen portreler

saçlarında fırtına alayı

sanki bir efsaneyi fırlatır bağrından

bir bakışı vardır hele

düş kuyusunda cehennemi emziren

yakmakla mükellef

yazığı ve yalnızlığı yaşatmakla münzevi

bir yakamoz püskürür kirpiklerin dar ağacına

bir kule boynunu eğer

bir kızılca toz kalkar efkârın ayak uçlarından

hayaller evler ve kırık kalpler

hiçbir dilde bağışlanmaz illegal hüzünler

bir karayel sağılır gecenin asimetrik pullarından

bir pıhtı çözülür uyak uçlarından

kentin en kuytusunda bir şair

ferman şiirindir dercesine

bir hayat geçer başı belada

ve bir şebperest

ayakkabısının altına yapışan çamur

bir günah gibi dikilir içine

konuşsa, yıkılacak sandığı bir şirkin bekçisidir

tamamlanmayan her şeyin

kendi içinde tamam olduğuna inanarak

’’ hem put yapar

hem taşlar kendi elleriyle ’’

simdi sesini

bir kavanoza koyup susabilirsin

sular daha dindar

kuşlar daha mümindir bu gökyüzünde

_boran