Efsun

"Ben edebiyattan ibaretim!”

İnsanlık tarihi bir efsunları yıkma tarihidir. Adem babamızdan bugünün modern insanına kadar bir sürü değişen durum, duygu oldu. Bunlar kimi zaman bizler için faydalı, kimi zaman ise zararlı idiler. Fakat bunların ötesinde zahiren iyi görünüp aslında bizlerin zararına iş yapanları da olmadı değil... Bilhassa bilimin, tekniğin, insanın gelişmesi ile doğanın ve evrenin üzerindeki sır örtüsünü kaldırıp attık. Ancak bu örtü gitti, güzellik ve hayâlin üzerine düştü. Onları örtü altında unutup artık hem güzellikten hem de meraktan yoksun sırlara bakar olduk.

Fakat ne mutlu ki hâlâ üzerinde örtüyü tam anlamıyla çekip çıkaramadığımız kelimelerimiz var. Öyle ki onların insanı hem yaralayan hem de yaralarını saran tarafı günümüzde dahi sırlara bulanmış durumda. Bu sırlar sayesinde onların çevresindeki dünya renklerini kendi içinde muhafaza etmeye devam ediyor. Bazen bir cümlenin, “canın sağ olsun” gibi basit bir cümlenin insanın ruhunda ne şehirler imar ettiğine şahit oluruz. Üç kelimeden mürekkep bu cümle dile kolay, gönle zordur. Kelimelerin asıl gizemi de buradadır.

“Yazıklar olsun sana!” cümlesi de yine üç kelimeden oluşur. Fakat bu cümle ile yukarıdaki cümle arasında Erzurum ve İstanbul kadar mesafe vardır. Birinin insanda bıraktığı rahatlama, mutluluk hisleri diğerinde kendisini hüzün ve kızgınlık olarak gösterir. Oysa kelimelerin sayıları aynı, söyleyen aynı ve dinleyen de aynıdır. Değişen en önemli şey kelimelerin kıymetini bilmemektir. İnsan ruhunda bir delik açmaya da, onu tedaviye de muktedir olduklarına inanmamaktır!

Kelimeler hâlâ bizlere karşı sırlarla dolu bir alemdirler. Onların insanı böylesine farklı kutuplara çekebiliyor olmalarına anlam vermek oldukça güç. İyi ki güç... Zira üzerinden örtüyü kaldırdığımız her şeyin aynı zamanda gözümüzün önünde kaybolduğuna da şahit oluyoruz. Oysa kelimeler örtülü fakat muhafazalı hayatlarına devam edebiliyorlar. Şayet ileride bir gün onları da keşfedersek kendinize uyumak için fiyakalı bir yer bulmayı unutmayın!