Aşk Dediğin

Geceyi cebime koyup seni düşündüm,

üç kelime, bir yarım gülüş kaldı aklımda.

Sen geçtin içimden,

trafik ışıklarına bile sorulmadan.

Aşk dediğin,

adresi eksik bir ev gibiymiş meğer.

Her gelişimde kapı açık,

ama içerisi hep biraz sensiz.

Bir bankta oturdum adını sayarak,

her hecede biraz daha eksildim.

İnsan,

sevdiğini anlatırken bile kaybolabiliyormuş.

Sen gülünce şehir değişirdi,

ben hep aynı sokakta kalırdım.

Bir ben büyümedim o günlerden,

bir de sana anlatamadığım cümleler.

Telefonun susmasıyla anladım,

bazı sesler yokluğun başka bir türüymüş.

Ve yokluk,

en çok geceleri konuşurmuş insanla.

Rüzgâr saçlarını bilirdi belki,

bana da biraz dokunur diye geçiyordu içimden.

Ama rüzgâr bile

herkese aynı esmezmiş.

Bir çay söyledim, soğudu

sana gönderemediğim her mesaj gibi.

Cebimde birikmiş kelimeler vardı,

hepsi kullanılamadan eskidi.

Şimdi sorarsan nasılsın diye,

iyiyim diyemem,

kötüyüm de.

Sadece

seni unutmamaya çalışan bir şehir gibiyim.