Anılar

ANILAR

Anılar...

İçimde yaradır.

Ya kabuk bağlamış, istiflenmiş,

ya da tımar edilmeyi bekleyen;

ve her güne yenilerini ekleyen bir döngünün,

ya da fütursuzca edilen bir sövgünün,

yarım kalmış kararların ardında

hesapsız bir zarar.

Kapağı kapatılamamış,

kara kabuklu bir defterde

yarım kalmış bir muhasebe.

Ve her seferinde,

bakılmaksızın sebebe...

Müsebbibi olunmamış nedenin,

ve sebepsiz bir neferin;

içindeki kine mi söyle,

kime yarar?

Bir sigara içimi...

Bu şekilsiz biçimi...

Hiç mi yok gerçekten

bir işareti, bir imi?

İnsan bu, bildiğin...

Yaralar mı kendini

bu kadar?

Bardağı taşıran son damla gibi;

dokunsan acır,

dipsiz bir sızı.

Her gün beslesen de

içindeki bu arsızı.

Her hâlükârda

yazılacak bir kader var.

Bu yürek,

yaşanacaklara geniş;

ama yaşananlara dar.

Değmeyin...

Ya da değme deyin.

Ya da gerçekten ellemeyin.

Unutulsun anılar...

En azından bırakın,

kabuk bağlasınlar.

Kırılmasın diye kırgınlığım,

sarıp sarmaladığım,

darmadağın olsam da

harmanladığım,

baş köşemde ağırladığım,

içimde bir muhterem var.

Ya dokunmasın kimse ona,

ya da esamesi okunmasın.

Zamanla iyileşir diye

aldırmadığım,

kalınlaşan kabuklarını

kaldırmadığım...

Yaralar içimi

içimdeki anılar.

Anılar,

içimdeki yerleri yaralar.

Her deneyim bir acı,

her tecrübe bir sancı.

Her hatırlama,

hamile garip bir zelzeleye.

Her anımsama bir çatlak;

depremler yüreğimde.

Her kelime bir tarih...

Ne izler var derinde.

Ellemeyin.

Kalın kabukların altında

uyusunlar.

Yedi Uyurlar gibi

uyanmasınlar.

Kurtulursa zincirinden

bu vahşi hatıralar,

maziye dönüp

açık bir kapı ararlar.

Günden güne anlarsın

içindeki ıssızı.

Sorarsın vicdanına:

Var mı bir sızı?

Gördün mü

huzurunu çalan

o sinsi hırsızı?

Ya da bu muhasebe

neye yarar?

Bu hesap

mahşere kalır mı,

bilinmez.

Geçmiş bıraksa yakanı,

kader silinmez.

Acının sonu yok...

Başı olsa ne yazar?

Anılara gömüldüysen...

Sana lazım mı mezar?

Yılmaz Tizgöl

24/06/2020

Moskova