Akşama Sakladım

Seni bekleyen mevsimlerin avuç içi hâlâ sıcaktır bende.

Bir akşam, gökyüzü saçlarını çözerken

ufkun omzuna yaslanan sessizlikten

ince bir ışık kopup düştü kalbime.

O günden beri

güneş her batışında biraz daha kadın oldum.

Biraz daha eksik.

Biraz daha sen.

Çocukların boyadığı göklerde

en çok sarı yorulurdu.

Çünkü umut,

en çok küçük ellerin cebinde taşınan bir taştı.

Ben ise

rengini söyleyemediğim bir özlemi

kirpiklerimde büyütürdüm.

Bir nar tanesi gibi çatladı içimde zaman.

Her tanesinden başka bir bekleyiş döküldü.

Ellerim,

kapısı hiç yapılmamış evlerin anahtarını çevirdi yıllarca.

Hiçbir kilit açılmadı.

Yalnızca kalbim pas tuttu.

Aynalar yüzümü değil,

içimde göç eden kuşların kanat gölgesini taşıdı.

Saçlarımın arasına yuva yapan rüzgâr

her gece aynı ismi fısıldayıp sustu.

Ben seni

bir nehrin denize duyduğu kader gibi sevdim.

Kavuşacağını bilmeden akarken.

Yine de yönünü değiştirmeyen.

Göğsümde büyüyen boşluk,

çatısı yıldızlarla örtülü eski bir han oldu.

Gelen bütün geceler

bir bardak sessizlik içip ayrıldı.

Şimdi içimde

çiçek açmayan bahçelerin kokusu var.

Bir kadın bazen

kırılınca cam olmaz.

Kırılınca pencere olur.

Bütün rüzgârlar ondan geçer.

Ve ben,

adını söylemeyen bütün dillerin

en uzun duasıyım artık.

Külü bile üşüten bir ateşin

son, sessiz kıvılcımı.