Şiiri Bomba Sananlara

Okumayı sevmez bazıları,

çünkü kelimeler onlara

yalnızca yan yana dizilmiş harflerdir.

Bir cümlenin içinde

bir insanın yıllarca sustuğunu bilmezler.

Oysa şiir,

yağmurun cama vurması değildir yalnızca,

camın ardında bekleyen birinin

yağmuru kendine benzetmesidir.

Bir ağaç görürsün,

onlar gövde der, dal der, yaprak der.

Ben,

köklerinin toprağa gömdüğü

eski bir vedayı görürüm.

Bir tren geçer istasyondan,

onlar gidenleri sayar.

Ben,

peronda kalanın

içinden kaç şehir devrildiğini düşünürüm.

Bir kadın susar mesela,

onlar sustu sanır.

Ben bilirim,

bazı kadınlar konuşmayı bırakınca

içlerinde koca bir deniz kabarır.

Ve o denizin kıyısında

kimseye görünmeden

bir çocuk büyür.

İşte şiir budur.

Bir taşın içinde

uyuyan bir dağ bulmaktır.

Bir kapının kapanışında

ömrünün yankısını duymaktır.

Birinin iyiyim deyişinde

kırılmış bir aynanın

sesini işitmektir.

Şiiri sevmeyenler

kelimelerin ne anlattığını sorar.

Şair ise

kelimelerin neden sustuğunu.

Çünkü bazı acılar

ağzından çıkınca küçülür,

bazı sevdalar

söylenince eksilir.

Ve bazı insanlar vardır,

hayatından giderler.

Ama arkalarında

bir cümle bırakırlar.

Sen yıllarca o cümleyi taşırsın.

Sonra bir gün,

hiç beklemediğin bir akşamüstü,

bir kuş konar pencereye.

İşte o zaman anlarsın. 

Şiir,

okumayı sevmeyenlere

okutulacak bir şey değildir.

Şiir,

hayatın içinden geçerken

herkesin görüp de

kimsenin fark etmediği

o ince sızıdır.

Ve bazen,

bir insanın içinde

yıllarca kapalı duran bir kapıyı

tek bir kelimeyle açandır. 

Keşke bazı insanlar asıl amacım şiir değildi diyecek kadar cesur olabilse. 

Neden beğenmemiştim diyebilse sadece kendine.