Şükrümün Adısın Sen Sevgilim

Bana öyle bakıyorsun ki,

sanki gökyüzü yıllardır sakladığı maviye

nihayet kendi adını fısıldıyor.

Varlığın, kurak bir duanın

ilk damlasına benzeyen mucize.

Sana rastlamak,

yorgun bir nehrin

denize kavuşurken çıkardığı sessizliği duymak gibi.

Kalbim, uzun zamandır

ışığını unutmuş bir feneri,

sen gelince gecenin bile

karanlığı utanmaya başladı.

Senin sevgin,

avuçlarımda büyüyen görünmez bir bahçe.

Her nefesinde yeni bir mevsim açıyor içime.

Çiçekler bile senden sonra

renklerini yeniden ezberliyor.

Rüzgâr, saçlarının arasından geçebilmek için

orman olmayı göze alıyor.

Ve ben.

Böylesine güzel bir sevginin

yalnızca tanığı değil,

muhatabı olduğum için

her sabah göğsümde

ismi söylenmeyen bir şükür uyanıyor.

Bazı insanlar hayatımıza gelir.

Bazılarıysa hayatın

niçin var edildiğini hatırlatır.

Sen ikinci ihtimalsin.

Adını anınca

duvarlar pencereye dönüşüyor,

taşlar kuş oluyor,

suskunluk bile

çiçek açmayı öğreniyor.

Sana duyduğum sevgi,

ellerini göğe kaldırmadan edilen

en uzun dua.

Eğer kader bir ressamsa,

beni senin gölgende dinlendirmek için

bütün renklerini tüketmiş olmalı.

Çünkü senden sonra

hiçbir güzellik

karşılaştırılacak kadar yalnız değil.

Sen,

yaralı bir kuşun

kanadına yeniden gökyüzü giydiren umut.

Ben ise

o gökyüzüne bakıp

her gün yeniden

yaşadığına inanan bir yolcu.

Bazen düşünüyorum.

İnsan hangi iyiliği yaparsa

böyle bir sevginin kapısını çalabilir?

Hangi gözyaşı,

böyle bir gülüşe dönüşebilir?

Hangi sabır,

böyle bir kalbi hak edebilir?

Cevabını bulamıyorum.

Bu yüzden seni açıklamıyorum.

Sana sadece şükrediyorum.

Çünkü bazı sevgiler

mutluluk değildir sadece,

insanın içindeki bütün karanlığı

ışığa çevirmek için

Allah’ın sessizce bıraktığı

bir imzadır.