Yanlış Zamanda Yaşama

İnsan,

başına gelecek acılar yüzünden değil,

henüz yaşanmamış vedaların gölgesinde yoruluyor.

Bir çiçeği severken

solacağı günü suluyor.

Bir kuşu gökyüzüne bırakırken

döneceği dalı hesaplıyor.

Oysa hayat,

hesap yapanların değil,

kendini bir zamana emanet edebilenlerin omzunda büyüyor.

Bir gün,

avuçlarını açmayı dene.

Göreceksin.

Sımsıkı tuttuğun hiçbir şey

orada kalmak istemiyormuş.

Ve usulca dokunduğun bazı şeyler,

sen bıraksan bile

içinde yaşamaya devam ediyormuş.

Birini severken

ömrünün son sayfasını okuma.

Çünkü hiçbir kitap,

kapağını açtığın gün

son cümlesinin okunmasını hak etmez.

Bugün yanında duran insanı,

yarın gidebilir diye sevme.

Bugün yanında durduğu için sev.

Çünkü korku,

geleceğin uydurduğu bir dildir.

Aşk ise,

yalnızca

şimdiki zamanı konuşur.

Belki de bütün ömrümüz boyunca

yanlış yaptığımız tek şey şuydu.

Mutluluğu yaşamak yerine,

onu kaybetmenin provasını yaptık.

Ve perde hiç açılmadan,

alkış bekledik.