İsmi Avuçta Kalan Gün

Bir günü sevmek,

onu yaşamak değilmiş.

Ben bunu,

avuçlarımın çizgileri birbirine küstüğünde öğrendim.

Omuzlarımdan sessizce

bir merdiven söküldü o gün.

İnsan, yükselmeyi değil de

aynı göğe başka yerden bakmayı özlüyormuş meğer.

Gülüşüm,

camdan yapılmış bir rüzgârdı.

Kimse kırıldığını duymadı, 

yalnızca evin içindeki sandalyeler

yerlerini değiştirdi.

Sesim,

saksılara su vermedi.

Toprağın unuttuğu isimleri suladı.

O yüzden bazı çiçekler

çiçek olarak değil,

bekleyiş olarak açtı.

Perdeler, gün ışığını taşımadı.

O gün,

odaların içine ikinci bir ufuk astılar.

Ben uzun süre

hangi aydınlığın bana ait olduğunu anlayamadım.

Çatılar bazen bacalarıyla değil,

içlerinde tüten insanların ağırlığıyla ayakta durur.

Ben bir evi,

duvarlarından değil,

içinde eksilmeyen nefesinden tanırım.

Ve hâlâ.

Bazı günler gelir,

hiçbir takvime uğramadan oturur karşıma.

Ben onların yüzüne bakınca

zaman değil,

içimde yıllardır adını söylemeyen bir kadın konuşur.