Ben Senin Sessizliğini Hatırlıyorum

Ben senin sessizliğini hatırlıyorum.

Kimsenin duymadığı bir kırılmanın,

yüzüne usulca yerleştiği günü.

O günden sonra aynalar seni göstermedi bana, yalnızca senden eksilen ışığı gösterdi.

İnsan bazen ağlamaz.

Çünkü gözyaşı bile,

taşıdığı acının ağırlığına yetişemez.

Sen de öyleydin.

Saçlarını toplarken sanki bütün dağları tek bir tokaya sığdırıyordun.

Gülüşün vardı, ama içinde kimsenin oturmadığı eski bir ev kadar yalnızdı.

Ben senin kelimelerini değil,

kelimelerden vazgeçişini ezberledim.

Bir fincan çayın soğumasını bekler gibi ömrünü bekledin.

Kimse gelmedi.

Perdeleri açtın,

güneş içeri girdi,

ama kalbin yıllardır aynı akşamda kaldı.

Çünkü bazı kadınlar gündüz yaşar,

geceleri ise kendi küllerinin başında sabahı bekler.

Ve kimse bunu bilmez.

Ben biliyorum.

İnsan en çok, İyiyim, dediği cümlede yetim kalıyor.

Çünkü acı, çığlık atmayı bırakınca büyüyor.

Şimdi biri bana seni sorsa.

Ne gözlerinden söz ederim, ne de gülüşünden.

Ben, bir kadının içinden sessizce çekilen hayatın nasıl ses çıkarmadığını anlatırım.

Ve belki de en acısı şu.

Bir kadını en çok terk eden, giden insanlar değildir.

Bir gün,

kendinden de vazgeçmek zorunda kalmasıdır.