Kayıp İklim

Siyah beyaz bir sükût çökmüş ömrün omzuna,

Hangi kapıyı çalsam, arkasında bir eski zaman ikindisi.

İçimizde o mağrur, o telâşsız günlerin ağır kokusu,

Gözlerimizde henüz harcanmamış, mahcup kelimeler...

Sesler çekilmiş sokaklardan, geriye bir iç çekiş kalmış,

Sanki kırık bir plağın üzerinde ince ince dönüyor kalbimiz.

Bir mendile sarıp sakladığımız o eski sadakat,

Şimdi çok uzak bir rüya kadar mahzun ve sessiz.

Ne o her şeyi unutturan sevdalar yürür artık üstümüze,

Ne de o eski şarkıların o incelikli, o yaralı sesi.

Biz bir zamanlar oralıydık, o puslu iklimde;

Bir bakışla dünyayı durduran, o sessiz mahmurlardık.