Nasıl Özlemişim Nasıl Ama Sadece Kendimi

Zımbalanmış bir akit göğün yırtık şapkasını dikme maksadıyla en tepeye çıkmış iken rüzgârın üfleyen sesi.

Renkler yok.

Ruh donuk.

Sesler yok.

Tüm alfabe sönük.

Ruhumu ikiye b/öldüm o akşamüstü.

Dehliz ve dikitler

İstifli yeminler

Değil mi ki çarpılacağım…

Kaça b/ölmeli zamanı ve ömrü?

Her çarpıntı bir şiire denk

Her şiir ise yeni güne

Amaçsız esen rüzgâra öfkeli bir ben saklı içimde

En çok da kendime öykündüğüm

Zamanı öldürüp sonra da hayatı dirilttiğim

İyi de ben Tanrı değilim.

Küskün mizacım içre dönük

Yalpaladığım o dehliz

Sanki devasa bir körük

Ve insanlar kör gözleri ile

Mütemadiyen çarpıp da birbirlerine

Ve yumuk yumuk bir çocuk diliyorum ruhumdan

Az sonra doğuracağım

Dolunayın rahmine

Düşerse hani ışık diye…

Tam da yırtılacakken

Zamanı dikte ettiğim

Tıpkı şiirin başında sövdüğüm o akit

Hani zımbalı ruhuma

Hani renklerin ası

Ve işte ruhumun da aşı

Nasıl özlemişim nasıl

Ama sadece kendimi…