Ğ Gibi Olmak

Bir alfabenin en mahzun harfiyim ben,

Hiçbir cümlenin kapısını açamaz ellerim.

Ne bir adın ilk harfi olabilirim gururla,

Ne de bir haykırışın en başında yürüyebilirim.

Tek başımayken, tarihin en büyük yalnızlığıyım;

Kelimelerin dışladığı, lügatlerin sustuğu o boşluğum.

Sanırım ki bu dünyada fazlalığım,

Bir başıma kalırsam, büsbütün yok olacağım.

Ama ne zaman ki uzatsam elimi bir sese,

Bir "A" gelse yanıma, bir "Ç" tutunsa eteğime;

Birden koca bir "Ağaç" olurum, gölge veririm dünyaya.

Bir "Y" gelse, bir "A", bir "M", bir "U", bir "R" sarsa çevremi;

Bereketli bir "Yağmur" olur, yağarım kuruyan kalplere.

Bir "D" ile birleşip koca bir "Dağ" olurum, rüzgara göğüs geren,

Bir "S" ile yan yana gelip "Sağlam" dururum hayatta.

Anladım ki ey insan, seninle benzeşir hikayemiz;

Yalnızken hepimiz birer eksik heceyiz.

Liderlik taslayıp en önde duramasak da,

Biz, diğerlerinin arasında varlığına anlam katanlarız.

Sesi yumuşatan, sertliği alan, bağ kuranlarız.

Biz, başkalarıyla birleşince dünya olanlarız.