Şiirler Ve Ben

İçimin hengâmesi oysaki derli toplu bir kızım ben eğer ki bir rivayet ise aşk, gözlerden uzak yaşanmalı aheste aheste.

Bir rumuz diliyorum evrenden sadece bir rumuz çünkü yüreğimin kök hücresi dahi şiir.

Dikilesi tüm yaralarım ara vermeden duyguların sınırlarını aştığım bense şaşkın bir aşığım en çok da aşka âşık.

Dilim ve ölüm ve dirim şiir olmalı benim sadece bir şiir.

Şehir efsanelerine hem yakın hem uzağım belki de şehirle eşleşen şiir denen tuzağa düşmüş beyhude bir sevincim:

Kendim ağlar kendim gülerim mevsimlerden ise en çok kışı severim bir de annemi.

Çünkü annem eşsiz bir mevsimdi belki de mevsimlerin toplamı ve hep sevgi dolu hissiyatı.

Ne çok çağlardı hayat eskiden ağlamaklı olmayı ise asla sevmedim hem sözünün eri olmalı insan…

Ben ki şiirlerin kadim dostu.

Ben ki kalantor adamlar karşısında durup da savaşan bir kız çocuğu.

Nazım yitik annem gittiğinden beri.

Ama niyazım sonsuz.

Kafa tutarım hem ben hayata hele ki düşmanıma.

Sırp Sındığı savaşı gibi ya da verdiğim kurtuluş mücadelesi gücüm ise Allah’tan.

Şiirler içimdeki figanı dindiren.

Şiirler içimde esen o delişmen meltem.

Şiirler ruhuma en yaraşan ve masrafsız ve katıksız hayatı sevdiren

Bir rumuzun var aslında ama ben rumuzlardan da öte rüyalarımın peşindeyim ve hayallerimin en sevdiğim ise hayallerimi gerçek kılmak aslında akla zarar bir şairim ben belki de şiirlerin toplamıyım illa ki kıyamda durmalıyım içimi kıysalar bile.

Ama ben kimselere kıyamam hele ki aşka.

Bir insandan çok öte aşkın ülkesi.

Bir şiirden bir nesirden çok fazlası.

Aşk asil aşk yorgun bir duygu ve huzurun ta kendisi eğer ki hissiyatınız İlahi Aşk ise yoksa beşeri aşklarda asla huzuru bulamazsınız.

Şiirler yüreğimin ritmi bir hızlı ki sormayın gitsin.

Şiirler beni derleyen toplayan yoksa yıkıldığım zamanlara bir harabe gibi esir düşmüştüm ben.

Şiirin geniz yakan mentollü bir tadı var ama adı yok sadece şiir özü öznesi ve özlemi ve yüklemi.

Benimse bir rumuzum yok her ne kadar zaman zaman beni Şiirin Ecesi diye çağırsalar bile.

Esefle söyleniyor insanlar ve hak etmediklerini istiyor ama Allah buna izin vermeyecektir vermedi de.

Verip veriştiren hep insan çokta gözü azla yetinmeyen.

Yorgun zamanlardan geliyorum yorgun şiirlerimle kat ediyorum tüm dik yokuşları.

Yanlış insanlara rast geldim oysaki onları ben değil kan bağım seçti.

Elden ne mi gelir?

Rabbe bıraktığım için elimden gelmeyeni Rabbim getirtti ve elimi asla bırakmadı.

Tepelerde bir yerde çoğu insan nasıl da kibirli ve isyankâr ve vara yoğa tamah eden.

Şiirler öyle mi oysa?

Tek duygu yeter şiire.

Tek duygu yeter şiir olmaya.

Şair değilim ama ben şiirlerin toplamıyım.

Bir şiir daha dikmeli söküklerimi elden geçirirken.

Ne çok şiir ne az kaygı ne çok ümit.

Şiir olsun yüreğiniz ve şiirler yoldaşınız olsun.

Sevgilerimle…

Şiirle kalın.