Aşağıdan Büyüyen Şafak

Vadide başlar ormanın o simsiyah kesiği,

Uçurum kenarında göğe saplanmış o çıplak çam,

Rüzgârın yüküne göğsünü gererken anlar;

Gövdedeki her çatlak, etin zamana açtığı birer kapıdır.

Burada yaprakların dökülüşü bir son değil,

Toprağın o dilsiz dehlizine sızan,

Ve orada sabırla pıhtılaşan kör bir şafağın müjdesidir.

Bir pınar sızıyor dağın en sağır, en tenha uçurumundan,

Suyu berrak, suyu ince bir neşter gibi suların zırhında.

Akarken hiçbir yatağa söz vermiyor bu dalga,

Çünkü nehirler denize ulaştığında kendi yüzünü kaybeder.

Yosun tutmuş taşların o soğuk ve kemikli sessizliği,

Gecenin sırtında biriken nemli sisle birleşir;

Doğa burada, insanı kendi kalabalığından utandıran,

Muazzam ve vahşi bir mahkemedir aslında.

Gökyüzü karardıkça, toprağın bağrındaki o saklı damar uyanır,

Karanlığın en koyu yerinde, bir çiğ tanesi ışıldar yaprakta.

Işık yukarılardan gelmez bu dağlarda,

Aşağıdan, çürümenin ve sabrın etinden fışkırır.

Bir baykuşun kör gözüne sığar bütün bir ovanın kederi;

Ve dünya, kendi sessizliğinde donup kalırken,

Yeniden kurulur evren; yabanıl, mağrur ve tertemiz.