Kırbaçsız Kafes

Kürsüye bir gölge çıktı sabahtan,

Haber getirdim dedi yüce dergâhtan.

Gök gürledi, halk eğildi o anda,

Korku sızdı saraydaki o tahtan.

Meydan sustu, tüm diller kelepçelendi,

Medet umdu herkes kara sabahlardan.

"Bakın" dedi kürsüdeki o simsar,

Yukarıda bizim için hiddet var!

Oysa gökyüzü dilsiz bir duvar,

Konuşan, o sözü satan dalkavuklar.

Gök sustukça koptu büyük bir rüzgâr,

Kula kul olana dar geldi ufuklar.

Tahttaki sustu, sarayında izledi,

Kendi kibrini o gölgede gizledi.

Kürsüdeki simsar, kralın dili oldu,

Halkı Tanrı korkusuyla hizaladı.

Biri tacı taktı başın üstüne,

Biri göğü o taca imzaladı.

Akıllar tutuldu, vicdanlar durdu,

İki şer odak tek bir oyun kurdu.

Ufukta erirken o uysal sürü,

Celladın nalları kalbini vurdu;

Bir tatlı duman ki gözleri yurdu,

Kırbaçsız kafesler teni savurdu.