Kırbaçsız Kafes

Kürsüye bir gölge çıktı sabahtan,

Haber getirdim dedi yüce dergâhtan.

Gök gürledi, halk eğildi o anda,

Korku sızdı saraydaki o tahttan.

Meydan sustu, diller kelepçelendi,

Medet umdu herkes kara sabahtan.

"Bakın" dedi kürsüdeki o simsar,

Yukarıda bizim için hiddet var!

Oysa gökyüzü dilsiz birer duvar,

Konuşan, sözü satan dalkavuklar.

Gök sustukça koptu büyük bir rüzgâr,

Kula kul olana dardır ufuklar.

Tahttaki sustu, sarayda izledi,

Kendi kibrini gölgede gizledi.

Kürsüde simsar, o zalimin dili,

Tanrı korkusuyla halk hep ezildi.

Biri tacı taktı başın üstüne,

Biri göğü o taca imzaladı.

Akıllar tutuldu, vicdanlar durdu,

İki şer odak tek bir oyun kurdu.

Ufukta erirken o uysal sürü,

Celladın nalları kalbini vurdu;

Bir tatlı duman ki gözleri yurdu,

Kırbaçsız kafesler teni savurdu.