Bir Gün

Babamın avucunda

pas tutmuş bir çivi vardı.

"Atma," dedi.

"Duvar yıkılır.

Demir hatırlar."

Bir fabrikanın sabahı

güneşten önce öter.

Siren,

şehirden erkencidir.

Kapılar açılır.

İçeri girenler

çocuklarının yarınını

bırakırlar o soğuk vardiyaya.

Bir dokuma tezgâhının

ince bir sabrı vardır.

İplik kopunca

makine susmaz.

Yalnız

işçinin kalbi

bir anlığına durur.

Maden

karanlığı üretmez.

Karanlık,

işçinin sırtında

çoğalır.

Her kömür parçasında

bir yüz izi,

her yüz izinde

silinmeyen o kesik akşam.

Çatlamış avuçlarda

paranın satın alamadığı

ağır bir vakar vardır.

Bir kadın

ekmek yoğururken

hamura

o çıplak inadını da katar.

Bir çocuk

babasının iş ayakkabısını giyer.

İki adım yürür.

Ayakkabı büyük gelir.

Yoksulluk ise

tam ayağına göredir.

Akşam paydosunda

omuz omuza çıktığımızda

birbirimize bıraktığımız

o dilsiz ve son gülümsemedir.

Bir gün

omuzlarımızdan

yalnız yük değil,

şehrin o eski kamburu da kalkacak.

Bir gün

bacalar

göğe is değil,

kendi dilsizliğini savuracak.

Meydanlarda

en yüksek yere

mermer değil,

aynı kayaya çarpan o ayak izlerimiz çıkacak.

İşte o gün

bir ressam

renk aramayacak.

Çünkü dünya

ilk kez

kendi gerçek yüzünü

alın teriyle

boyayacak.