Bir Gün

Babamın avucunda    

pas tutmuş bir çivi vardı.    

"Atma," dedi.    

"Duvar yıkılır.    

Demir hatırlar."    

Bir fabrikanın sabahı    

güneşten önce öter.    

Siren,    

şehirden erkencidir.    

Kapılar açılır.    

İçeri girenler    

çocuklarının yarınını    

bırakırlar vardiyaya.    

Bir dokuma tezgâhının    

ince bir sabrı vardır.    

İplik kopunca    

makine susmaz.    

Yalnız    

işçinin kalbi    

bir anlığına durur.    

Maden    

karanlığı üretmez.    

Karanlık,    

işçinin sırtında    

çoğalır.    

Her kömür parçasında    

bir yüz izi,    

her yüz izinde    

silinmeyen bir akşam.    

Çatlamış avuçlarda    

paranın satın alamadığı    

ağır bir vakar vardı.    

Bir kadın,    

ekmek yoğururken    

hamura    

yarının inadını da katar.    

Bir çocuk,    

babasının iş ayakkabısını giyer.    

İki adım yürür.    

Ayakkabı büyük gelir.    

Yoksulluk ise    

tam ayağına göredir.    

Umut,    

duvara asılan    

bir kelime değildir.    

Akşam paydosunda    

omuz omuza çıktığımızda    

birbirimize bıraktığımız    

son gülümsemedir.    

Bir gün    

omuzlarımızdan    

yalnız yük değil,    

şehrin kamburu da kalkacak.    

Bir gün    

bacalar    

göğe is değil,    

sessizliği savuracak.    

Meydanlarda

en yüksek yere

mermer değil,

ayak izlerimiz çıkacak.   

İşte o gün    

bir ressam    

renk aramayacak.    

Çünkü mavi    

işçinin gözlerinde,    

kızıl    

avuç çizgilerinde duracak.    

Ve dünya,    

ilk kez,    

kendi yüzünü    

alın teriyle    

boyayacak.